എഴുത്തുകുത്തുകള്‍

തുഞ്ചന്‍മീറ്റിന് ശേഷം...

2011-04-23T10:23:00.002+05:30

അതൊരൊഴുക്കായിരുന്നു.
തലേന്നുമുതല്‍ പതുക്കെ, പലവഴിയേ എത്തിച്ചേര്‍ന്ന് ഒരു പുഴയാവുകയായിരുന്നു നമ്മള്‍. വൈകുന്നേരത്തോടെ പലവഴി പിരിഞ്ഞുപോകുമ്പോഴേക്കും സൗഹൃദത്തിന്റെ ഒരു കടല്‍ തീര്‍ത്ത്...
എന്നുമോര്‍മ്മിക്കാന്‍ മധുരമായൊരു കൂടിച്ചേരല്‍! മാസങ്ങളുടെ മുന്നൊരുക്കവും കാത്തിരിപ്പുമായിരുന്നു ഏപ്രില്‍ 17നായി.

എന്റെ ആദ്യ ബൂലോകമീറ്റായിരുന്നു ഇത്. മുന്‍ മീറ്റുകളുടെ, വായിച്ചറിഞ്ഞ വിവരണങ്ങള്‍ ഏറെ കൊതിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. കൊട്ടോട്ടിക്കാരന്റെ മലബാറില്‍ ഒരു ബ്ലോഗേഴ്‌സ് മീറ്റ് - ആലോചനാപോസ്റ്റ് എന്ന പോസ്റ്റിലേക്ക് എങ്ങനെ എത്തിപ്പെട്ടു എന്നോര്‍മ്മയില്ലെങ്കിലും, പിന്നെ ആശയത്തിന്റെ പിന്നാലെ കൂടാന്‍ ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നു.ഇന്നുവരെ ഒരു ബ്ലോഗേഴ്‌സ് മീറ്റിലും പങ്കെടുത്തിട്ടില്ലാത്തതിനാല്‍, മീറ്റ് സംഘടിപ്പിക്കുക എന്നൊക്കെ ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ത്തന്നെ ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. തിരൂരില്‍ നിന്നുതന്നെ ഡോ. അര്‍ .കെ. എത്തിച്ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഒരുവിധം ധൈര്യമായി. മികച്ച സംഘാടകരായ കൊട്ടോട്ടിക്കാരന്റെയും ആര്‍ .കെ. തിരൂരിന്റെയും കൂടെ വെറുമൊരു സഹായി മാത്രമായി കൂടുകയായിരുന്നു ഞാനും. കാര്യങ്ങളെല്ലാം മുറയ്ക്ക് നടന്നുപോകുന്നില്ലേ എന്ന് പരസ്പരം വിളിച്ചന്വേഷിച്ച് ഉറപ്പു വരുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വലുതായുള്ള പാകപ്പിഴകളൊന്നും കൂടാതെയാണ് മീറ്റ് നടന്നതെന്ന് ഇതിനകം വന്ന പ്രതികരണങ്ങളില്‍ നിന്ന് മനസ്സിലാകുമ്പോള്‍ സന്തോഷമുണ്ട്. പോരായ്മകള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ട്. എങ്കിലും, പരസ്പരം പരിചയപ്പെടാനും സൊഹൃദം പുതുക്കാനും നല്ലൊരു വേദിയായിരുന്നു മീറ്റ് എന്നാണു മനസ്സിലാക്കാനാകുന്നത്.

ഒരല്പം ദുഃഖം ഉള്ളിലുണ്ട്. കാണാനും പരിചയപ്പെടാനും ഏറെ ആഗ്രഹിച്ച പലരെയും മീറ്റിന്റെയന്ന് തിരക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ പരിചയപ്പെടാന്‍ കഴിയാതെപോയി. സഹജമായുള്ള ഉള്‍വലിയല്‍ സ്വഭാവം പലപ്പോഴും ഒരു ഘടകമായിരുന്നു. പിന്നെ പല ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കുമായി ഓടിപ്പായുന്നതിനിടയില്‍ കണ്‍മുന്നില്‍ കണ്ടിട്ടും തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോയിട്ടുണ്ട്. അറിഞ്ഞവരോടു തന്നെയും ഒരു വാക്ക് മിണ്ടാനാവാതെ പോയിട്ടുണ്ട്. അല്പം ജാടയോടെയുള്ള പ്രതികരണം പ്രതീക്ഷിച്ചവരില്‍ നിന്നും ഹൃദയം പിടിച്ചെടുക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദി! (ജാട കാണിക്കാന്‍ മാത്രം കയ്യിലിരുപ്പൊന്നുമില്ലെങ്കിലും, നന്ദു അങ്ങനെയാണോ എന്ന് തോന്നാന്‍ പാകത്തില്‍ എന്റെ പെരുമാറ്റം ആര്‍ക്കെങ്കിലും അനുഭവപ്പെട്ടെങ്കില്‍, അതുവെറും തെറ്റിദ്ധാരണ മാത്രമെന്ന് തിരുത്താനാഗ്രഹിക്കുകയും, ക്ഷമചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.)

മീറ്റ് കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷവും, ബൂലോകത്തിന് പുറത്ത് ബ്ലോഗ് മീറ്റ് ഒരു ചര്‍ച്ചാവിഷയമായി നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട് എന്നതാണ്, മറ്റു മാധ്യമങ്ങളില്‍ നിന്നും വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അന്വേഷണ വിളികളില്‍ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാനാവുന്നത്. ഈ മീറ്റോടെ ബ്ലോഗിങ്ങിനെപ്പറ്റി കൂടുതല്‍പേര്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ട്; ബ്ലോഗിലേക്കു കടന്നുവരുന്നുണ്ട്. അടുത്ത ബ്ലോഗ് മീറ്റാകുമ്പോഴേക്കും മലയാളം ബ്ലോഗ് എന്ന മാധ്യമം കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നതും, ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നതുമായി മാറുക മാത്രമല്ല, കുറേക്കൂടി ജനകീയമാകേണ്ടതുണ്ട്. ഈ ഊര്‍ജ്ജം അതിനു ചെലവഴിക്കാന്‍ നമുക്കു കഴിയണം. ഇല്ലെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ മലയാളം ബ്ലോഗിംഗിനു കിട്ടിയ എക്‌സ്‌പോഷര്‍ അര്‍ത്ഥമില്ലാത്തതാകും.

സ്‌കൂളുകളും കോളേജുകളും കേന്ദ്രീകരിച്ച് ശില്പശാലകള്‍ നടത്തുന്നതിനെപ്പറ്റി കൂടുതല്‍ ചര്‍ച്ചകള്‍ നടക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അവരവരുടെ പ്രദേശത്തെ ശില്പശാലകള്‍ വിളിച്ചു ചേര്‍ക്കാന്‍ ഓരോ ബ്ലോഗര്‍മാരും തയ്യാറാകുമെന്ന് കരുതുന്നു. സഹായിക്കാനാകുന്ന മറ്റു ബ്ലോഗര്‍മാരെ സഹകരിപ്പിച്ച് കേരളത്തില്‍ എല്ലായിടത്തും ശില്‍പശാലകള്‍ ഉണ്ടാകട്ടെ. ബൂലോകര്‍ ഒരു സംഘടനയല്ലാത്തതുകൊണ്ടും, മേല്‍ക്കമ്മറ്റി-കീഴ്ഘടകങ്ങളില്ലാത്തതുകൊണ്ടും പ്രത്യേക നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ക്കൊന്നും കാത്തുനില്‍ക്കാതെ ഓരോ ബ്ലോഗര്‍മാരും സ്വന്തം പ്രദേശത്തെയോ, പഞ്ചായത്തിലെയോ ഉത്തരവാദിത്തം സ്വയമേറ്റെടുത്ത് മുന്നിട്ടിറങ്ങുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാം. ലഭ്യരായ സഹ ബ്ലോഗര്‍മാരെയും കണ്ടെത്തണം. ബൂലോകം കൂടുതല്‍ വിശാലമാകട്ടെ...

പുനരപിജനനം

2011-02-28T11:02:00.001+05:30

അങ്ങേയറ്റം വിചിത്രമായിരുന്നു അയാളുടെ വേഷം. സായിപ്പിന്റേതുപോലുള്ള തൊലിയുള്ള അയാള്‍ ഏതു ദേശക്കാരനാണെന്നോ, ഭാഷക്കാരനാണെന്നോ ആര്‍ക്കും അറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല. കൗബോയ് രീതിയിലുള്ള ഒരു തൊപ്പിയും, പഴകിപ്പൊളിഞ്ഞ് തുന്നിക്കൂട്ടിയ കറുത്തൊരു ഓവര്‍കോട്ടും മുഷിഞ്ഞ വെളുത്ത മുണ്ടും, രണ്ടുതരവും വലിപ്പവുമായ ചെരിപ്പുകളുമൊക്കെയായി അന്നും അയാള്‍ വരുമ്പോള്‍ യാക്കോബ് അവശതയോടെ, കണ്ണു തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉറക്കുത്തിയ മച്ചിലേക്കു നോക്കി കിടക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിലുള്ളതിനെപ്പറ്റി അയാള്‍ക്കുപോലും വ്യക്തതയുണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണുകളില്‍ തളര്‍ച്ച വന്നു തൂങ്ങുമ്പോഴും ചിതലു പിടിച്ച് പൊടിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ, എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും നിലം പൊത്താവുന്ന ഗൃഹത്തിലെ വെറും തറയില്‍ കിടന്ന് യാക്കോബ് അര്‍ത്ഥമോ, അടുക്കും ചിട്ടയുമോ ഇല്ലാത്ത ചിന്തകളിലൂടെ ഭ്രാന്തമായൊരു സഞ്ചാരത്തിലായിരുന്നു.

യാക്കോബ് കിടന്ന കിടപ്പില്‍ തലചെരിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിചിത്രരൂപി, തലേന്ന് ക്യാന്‍വാസില്‍ യാക്കോബ് knife കൊണ്ട് തോണ്ടിയിട്ട മഞ്ഞ നിറത്തിന്റെ അടരുകളില്‍ വിരലോടിക്കുകയായിരുന്നു. എണ്ണച്ചായത്തിന്റെ സ്‌ട്രോക്കുകളില്‍ സാമൂഹ്യാവസ്ഥകളുടെ അമൂര്‍ത്തമായ പ്രതീകങ്ങള്‍ക്കിടെ അയാളുടെ വിചിത്രരൂപം അവ്യക്തമായെങ്കിലും തെളിഞ്ഞും മറഞ്ഞും കിടന്നിരുന്നു.

യാക്കോബിനുവേണ്ടി മോഡലായി ഇരുന്നു കൊടുക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് ഏതും പ്രയാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിലും അയാളുടെ പ്രയാസങ്ങളോ, വേദനകളോ, സന്തോഷമോ ഒന്നുംതന്നെ മുഖത്തോ, ശരീരചേഷ്ടകളിലോ അടയാളപ്പെട്ട് ആരും കണ്ടിരുന്നില്ല. കനപ്പെട്ട ഒരു നിഗൂഢതയില്‍ വലയം ചെയ്യപ്പെട്ട് അയാളവിടെ ജീവിച്ചു.
ഒരിക്കല്‍, എവിടെനിന്നെന്നറിയാതെ അപ്രതീക്ഷിതമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതാണയാള്‍ അവിടെ. സംസാരശേഷി ഉണ്ടോ എന്നുപോലും ആര്‍ക്കും അറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞ, മാന്യന്മാരുടെ പഴയ ക്ലബ്ബിലോ അടുത്തുള്ള കലുങ്കിന്റെ മേലോ അയാള്‍ എപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നു. അത്യാവശ്യങ്ങള്‍ക്കു മാത്രം നീട്ടുന്ന കൈയില്‍ വീഴുന്ന നാണയങ്ങളില്‍ അയാളുടെ വിശപ്പ് തൃപ്തമായി.

യാക്കോബല്ലാതെ ആരുംതന്നെ അയാളെ ഒരു മനുഷ്യജന്മമെന്ന രീതിയിലെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍പ്പോലും നോക്കിയിരുന്നോ എന്നുമറിയില്ല. കൃത്യമായി എന്നും രാവിലെ ഒമ്പതുമണിയോടടുത്ത് യാക്കോബിന്റെ കാന്‍വാസിനു മുമ്പില്‍ അയാള്‍ ഹാജരുണ്ടാകും. ഇനിയും പൂര്‍ത്തിയായിട്ടില്ലാത്ത ആ ചിത്രത്തിലെ നരച്ച നിറങ്ങളില്‍ താന്‍ രൂപപ്പെട്ടുകിടന്നത് അയാള്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കുമോ എന്നും ആര്‍ക്കറിയാം!

ആര്‍ക്കും വേണ്ടാതെ കിടന്ന ആ സ്റ്റുഡിയോയിലെ അസംഖ്യം ചിത്രങ്ങളില്‍ അവസാനത്തേതായി ആ ചിത്രവും സ്ഥാനം പിടിക്കുമായിരുന്നു.

അഞ്ചു ദിവസമായി തുടര്‍ന്നുപോന്ന നിരാഹാരം മുടക്കി ചുണ്ടിലേക്കു പകര്‍ന്നതിന്റെ ബാക്കി ഒരല്പം വിഷം മാത്രം യാക്കോബിന്റെ വലതുകൈയിലെ കുപ്പിയില്‍ അവശേഷിച്ചിരുന്നു. യാക്കോബിന്റെ വായുടെ ഇടതുകോണിലൂടെ കിനിഞ്ഞിറങ്ങി നിലത്തുപരന്ന രക്തം കണ്ടിട്ടും സ്ഥായിയായ നിര്‍വ്വികാരതയോടെ അയാള്‍ ചിത്രത്തേയും യാക്കോബിനേയും മാറിമാറി നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. പിന്നെ പതുക്കെ വന്ന് യാക്കോബിന്റെ സമീപം, സ്വസ്ഥമായി മരണത്തിലേക്കു പോകാന്‍ അനുവദിക്കും പോലെ ഏറെനേരം വെറുതെ ഇരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. കാരുണ്യത്തോടെ, യാക്കോബിന്റെ നെഞ്ചില്‍ കൈവെച്ച് അവസാനതുടിപ്പും നെഞ്ചകത്ത് ഒടുങ്ങിയമരുന്നത് അയാള്‍ തൊട്ടറിഞ്ഞു.

ഉച്ചവെയിലില്‍ , ഛായാചിത്രം വഹിച്ചുകൊണ്ട് ആ വിചിത്രരൂപി ചന്തയിലെ ചൂടുപിടിച്ച ആകാശത്തിന്റെ ചുവടെ നിന്നു. ഇരുകൈയും ഉയര്‍ത്തി തൊപ്പിക്കുമുകളില്‍ ചിത്രം പിടിച്ച് നിശ്ചലനായി അയാള്‍ നിലകൊണ്ടു. അയാള്‍ക്കു ചുറ്റും ഒരു ജനക്കൂട്ടം പരന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

മന്ത്രവാദി

2011-02-08T11:52:00.001+05:30

'ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന് തീരെ സുഖല്യത്രേ! അവടൊന്ന് പൊയ്‌ക്കോണ്ടു ഗോപ്യേ...'
മുറുക്കാനുമെടുത്ത് തിണ്ടുകോലായില്‍ വന്നിരുന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു.

'അവശനായി. ഞാ,ന്നലെ വസന്തേനെ കണ്ടപ്പഴാ അറീണ്. അഞ്ചാറ് മാസായിട്ട് കെടപ്പാത്രേ!'
പോകാം എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഞാനൊന്ന് മൂളി.

'ചെയ്ത്‌പോയ കര്‍മ്മങ്ങള്‌ടെ ഫലം..! ശത്രുതള്ളോരെത്രയാ,ള്ളത്! പറയുമ്പൊ ഒക്കെപ്പറയണല്ലോ; ഈ ദേശത്താര്ക്കും മൂപ്പരെക്കൊണ്ടൊര് ദോഷോല്ല്യേര്ന്ന്... പൊറന്നാട്ട്വേരേര്ന്നിലേ?, മൂപ്പരെ ആവശ്യക്കാര്...!?
മുറ്റത്ത്, വെറുതെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുമ്പോള്‍ ഞാനോര്‍ക്കുകയായിരുന്നു, പഴയ ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടനെ...

ചെറുപ്പത്തില്‍, ഞങ്ങള്‍ ഈ നാട്ടിലെ കുട്ടികള്‍ക്കൊക്കെ ഏറ്റവും ഭയം ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടനെയായിരുന്നു. ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ മന്ത്രവാദിയാണ്. ഒടിമറച്ചിലും ഉണ്ടത്രേ!! ആറടി നീളത്തില്‍, വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ്, കണ്ടാല്‍ ഒരു യോഗ്യന്‍ തന്നെയായിരുന്നു.

അന്ന് ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ കിഴക്കേതില്‍, നാലാമത്തെ വീടായിരുന്നു; ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്റേത്. ഇന്ന് ഒരു പത്തു വീടെങ്കിലും പുതുതായി ഞങ്ങളുടെ വീടുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ട്. വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങിയാല്‍, സ്‌കൂളെത്തും വരെ പാടവരമ്പത്തുകൂടെയാണ് യാത്ര. പോകും വഴി, ഭയത്തോടുകൂടിയല്ലാതെ ആ വീട്ടിലേക്കു നോക്കിയിട്ടില്ല. ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്റെ പുരയിടത്തില്‍ നിന്നും കുറുപ്പിന്റെ പാടത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു പറങ്കിമാവുണ്ട്. വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോഴേ ഞങ്ങള്‍ ആ പറങ്കിമാവിന്റെ കൊമ്പത്തേക്കു നോക്കും. ഒരു ചുവന്ന നിറമോ, വെളുത്ത നിറമോ കണ്ടാല്‍, പിന്നെ ആ ഭാഗത്തെത്തുമ്പോള്‍ തല നേരെ എതിര്‍ദിശയിലേക്ക് തിരിച്ചു പിടിച്ച് ഒരോട്ടമാണ്. ചുവപ്പോ വെളുപ്പോ നിറം എന്നു പറഞ്ഞത് ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്റെ അണ്ടര്‍വെയറിന്റെ നിറമാണ്.

ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ വീട്ടിലുള്ള കക്കൂസ് ഉപയോഗിക്കാറില്ല. അന്നു സ്വന്തമായി കക്കൂസില്ലാത്തവര്‍ സൗജന്യ വളപ്രയോഗം നടത്തിയിരുന്ന, നാലുഭാഗവും കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന വടേരിപ്പറമ്പിനോടും മൂപ്പര്‍ക്ക് അലര്‍ജിയായിരുന്നു. ആ പറങ്കിമാവിന്റെ കൊമ്പിനു മുകളിലിരുന്ന് കാര്യം സാധിക്കും. ഇരിക്കുന്നതിന്റെ കൃത്യം ചുവടെ ഒരു കുഴിയുണ്ടായിരുന്നു.
അന്നു നല്ല കൃഷിയുണ്ടായിരുന്നു കുറുപ്പിന്റെ പാടം നിറയെ. പക്ഷേ, ആ കണ്ടം മാത്രം നെല്ലും എള്ളുമൊന്നും നടാറില്ല. ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന് തീറുകൊടുത്തപോലെ! അതിനെപ്പറ്റി കുറുപ്പ് ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടനോടെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ എന്നുപോലും സംശയമാണ്. പിന്നെപ്പിന്നെ കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്താണെന്നറിയില്ല, ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ ആ പരിപാടി ഉപേക്ഷിച്ചു.

വടേരിപ്പറമ്പിന്റെ കിഴക്കു ഭാഗത്തുള്ള കുളത്തില്‍ മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും കാണാം; വാഴയിലയും പൂവും, പിന്നെ കുരുത്തോലയും വാഴപ്പോളയും കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ചെറിയൊരു തോണിയുമൊക്കെ!

സ്‌കൂളില്‍ പോകും വഴി ഒരല്പം ഭയത്തോടും കൗതുകത്തോടും കൂടി മാത്രം ഞങ്ങളതു നോക്കിനിന്നു. പൂക്കോയയ്ക്കു മാത്രം പേടിയില്ല. അവന്‍ കല്ലെടുത്തെറിഞ്ഞ് ആ തോണി കുളത്തില്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഒഴുക്കിക്കളിക്കും. തലകീഴാക്കി മറിച്ചിടും. ഒരിക്കല്‍ അവനൊരു പനി വന്നു. രണ്ടാഴ്ച പനിച്ചു കിടന്നു. പിച്ചും പേയും പറഞ്ഞുകിടന്ന അവന് ഫക്കീര്‍പാപ്പാ ഊതിയ വെള്ളം കൊടുത്തിട്ടാണത്രേ മാറിയത്. അതിന്റെ ശേഷം കുളത്തിനടുത്തെത്തിയാല്‍ പൂക്കോയ നില്‍ക്കുകയേയില്ല.

ഞങ്ങളുടെ ഒരു ക്ലാസ്സ് താഴെ ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്റെ മകന്‍ ധര്‍മ്മന്‍ പഠിച്ചിരുന്നു. ആളൊരു അശുവായിരുന്നിട്ടു പോലും കുട്ടികളെല്ലാവരും അവനെ ഒന്നു പേടിച്ചിരുന്നു. അവനോടു കൂട്ടു കൂടാനും ആരും പോയില്ല. അവനതൊന്നും പ്രശ്‌നമായിരുന്നില്ല. ആരോടും മിണ്ടാട്ടം പോലുമില്ല. അഞ്ചാം ക്ലാസ്സോടെ അവന്‍ പഠിപ്പും മതിയാക്കി.

രണ്ടു ഭാര്യമാരിലായി ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന് മക്കള്‍ ഏഴാണ്. ആദ്യഭാര്യ വസന്തച്ചേച്ചിക്ക് അഞ്ചു മക്കള്‍. യശോദച്ചേച്ചിക്ക് രണ്ടും. യശോദച്ചേച്ചിയെ ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ കല്യാണം കഴിച്ചത് അന്ന് നാട്ടില്‍ വലിയ സംഭവമായിരുന്നത്രേ! അത്യാവശ്യം സാമ്പത്തിക ചുറ്റുപാടൊക്കെയുണ്ടായിരുന്ന തറവാട്ടിലെ പെണ്ണിനെ, അതും മേല്‍ജാതിക്കാരിയെ, ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു പൊറുപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നാലെ യശോദച്ചേച്ചിയുടെ ആങ്ങളമാരും കുടുംബക്കാരും എതിരു വന്നിട്ടൊന്നും ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ കുലുങ്ങിയില്ല. എന്തൊക്കെയോ ചില പ്രയോഗങ്ങള്‍... യശോദച്ചേച്ചിയുടെ ആള്‍ക്കാര്‍ വന്നവഴിയേ ഓടിയത്രേ! അതിനു ശേഷമാണ് ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്റെ സിദ്ധികളെപ്പറ്റി പുറംനാട്ടില്‍ പല കഥകളിറങ്ങിയതും, ബിസിനസ്സ് അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിച്ചതും.

നല്ല ആരോഗ്യവതിയും, ഒരു മകളുടെ അമ്മയും, (അന്നു ഷീബച്ചേച്ചി മാത്രമേ ജനിച്ചിരുന്നുള്ളൂ) അത്യാവശ്യത്തിനു സുന്ദരിയുമായ വസന്തച്ചേച്ചി ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോള്‍ത്തന്നെ, യശോദച്ചേച്ചിയെക്കൂടി പരിണയിച്ച കാര്യത്തില്‍ ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടനോട് വിയോജിപ്പുള്ളവര്‍ കുറച്ചു പേരുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ദേശത്തിനും ദേശക്കാര്‍ക്കുമെതിരെ എന്ന തരത്തില്‍ ഒരാരോപണം പോലും ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്റെ പേരില്‍ ഇല്ല.

ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം അതൊന്നുമല്ല;... സപത്‌നിയോടുള്ള സ്‌നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന, ഞങ്ങടെ നാട്ടില്‍ ചക്കൊളത്തിപ്പോര് എന്നുപേരുള്ള കലാപരിപാടി ആ വീട്ടില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് അത്. വസന്തച്ചേച്ചിയും യശോദച്ചേച്ചിയും നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി കഴിഞ്ഞുകൂടി. ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ എങ്ങനെ മാനേജ് ചെയ്തു എന്നത് ഇന്നും അജ്ഞാതം. (യശോദച്ചേച്ചി രണ്ടുതവണ പ്രസവിച്ചപ്പോള്‍, ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ വസന്തച്ചേച്ചിയ്ക്ക് ഇരട്ടി അനുഗ്രഹം ചൊരിഞ്ഞ് നന്ദി പ്രകടിപ്പിച്ചു; വസന്തച്ചേച്ചി പിന്നെ നാലു പെറ്റു.)

* * * * *

ഞാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് ധര്‍മ്മന്റെ മകനാണെന്നു തോന്നുന്നു; അഞ്ചോ, ആറോ വയസ്സുള്ള ഒരാണ്‍കുട്ടി തെച്ചിപ്പൂ പറിച്ചുകൊണ്ടു നില്‍ക്കുന്നു. ഇന്നാര്‍ക്കോ പൂജയുണ്ടായിരിക്കണം. തെക്കുവശത്ത് കരിങ്കുട്ടിയെയും ദണ്ഡനെയുമൊക്കെ കുടിയിരുത്തിയിട്ടുള്ള തറയ്ക്കടുത്തെ കള്ളിമരത്തില്‍ ചുവന്ന കോടികള്‍ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു. ചന്ദനത്തിരിയുടെ ഗന്ധമായിരുന്നു ആ പരിസരം നിറയെ.

വെള്ളമുണ്ടിനു മീതെ, അരയില്‍ ഒരു ചെമ്പട്ടു ചുറ്റിയിട്ടുള്ള താടിക്കാരന്‍ മുഖത്തേക്കു നോക്കി, ഒന്നു ചിരിച്ചെന്നു വരുത്തി വീടിന്റെ തെക്കു ഭാഗത്തുള്ള ചെറിയൊരു പുരയിലേക്കു ധൃതിയില്‍ കയറിപ്പോയി. മന്ത്രവാദ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ നടത്താന്‍ മാത്രമുള്ളതാണ് ആ ചെറിയ ഷെഡ്ഡ്. എനിക്ക് ആളെ മനസ്സിലായി... അത് ധര്‍മ്മനാണ്! താടിയും മുടിയും നീട്ടി...

അകത്തെ മുറിയില്‍ ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ കിടക്കുന്നു. വസന്തച്ചേച്ചി കട്ടിലില്‍ അരികിലിരുന്ന് മരുന്ന് സ്പൂണിലെടുത്ത് ചുണ്ടില്‍ ഇറ്റിച്ചു കൊടുക്കുന്നു. ഞാന്‍ മുറിയിലേക്കു കയറിയതിന്റെ പിന്നാലെ യശോദച്ചേച്ചിയും കയറി വന്നു. ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും നരച്ചിരിക്കുന്നു. നീണ്ടുകിടന്നിരുന്ന മുടിയൊക്കെ പറ്റെ വെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. കണ്ണുകളില്‍ ചൈതന്യം മങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നതു കണ്ട് യശോദച്ചേച്ചി പറഞ്ഞു:

'ഗോപി... മങ്കുഴീത്തെ...!'
ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ വളരെ ശ്രമപ്പെട്ട് ഒന്ന് മൂളി. വസന്തച്ചേച്ചി തല ചെരിച്ച് ഒരു ദയനീയമായ ചിരി ചിരിച്ചു.
'മിണ്ടാനൊന്നും വെയ്യ്യ കുട്ട്യേ... എല്ലാരിം മനസ്സിലാവ്ണ്ട്!'
'കുട്ട്യെന്നേ വന്ന്?' യശോദച്ചേച്ചിയാണ്.
'ഇന്നലെ...'
'ലെഷ്മിയ്ക്കിതെത്ര്യാ മാസം?'
'ആറായി.'

പിന്നെയും ആര്‍ക്കും ഒന്നും പറയാനില്ലാതെ കുറച്ചു സമയം കൂടി...
ഇമയനങ്ങാതെ എന്റെ മുഖത്തേക്കു തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടു കിടക്കുകയാണ് ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍. ഒരിക്കല്‍ പ്രതാപിയായി കഴിഞ്ഞ മനുഷ്യന്‍! മര്യാദകെട്ട് ആരോടും പെരുമാറിയിട്ടില്ലെങ്കിലും, എതിര്‍ക്കാന്‍ വന്നവര്‍ക്കൊക്കെ മുന്നില്‍ നെഞ്ചു വിരിച്ചു നിന്നയാള്‍. എന്റെ അച്ഛന്റെ പ്രായമേ ഉണ്ടാകൂ. ഏറിയാല്‍ അറുപത്. പക്ഷേ, ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ അതിനേക്കാളൊക്കെ ഏറെ വൃദ്ധനായിരിക്കുന്നു.

ഞാന്‍ ലക്ഷ്മിയെ പ്രണയിച്ചു വിവാഹം ചെയ്തതിന്റെ മൂന്നാഴ്ചക്കു ശേഷം, അവളുടെ വീട്ടുകാരുടെ കലിയിളക്കം ഒന്നു ശമിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍, ഞാനും ലക്ഷ്മിയും എന്റെ വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു വന്ന ദിവസം...
അന്നു രാവിലെ ലക്ഷ്മിയുടെ വലിയച്ഛന്റെ മകനുമായി ഒരു ചെറിയ സംഘര്‍ഷം കഴിഞ്ഞതായിരുന്നു... ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ വന്നിട്ട് എന്റെ തോളില്‍ത്തട്ടി: 'മിടുക്കന്‍..! ഇയ്യ് ആങ്കുട്ട്യാ...!!'

പോകാന്‍ നേരം ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന് ഒരു നിര്‍ബന്ധം!
'ഇന്ന് വൈകുന്നേരം ലെഷ്മിക്കുട്ടിന്റെ വീട്ടിന്റെ മുമ്പിക്കൂടെ രണ്ട്ചാല് നടക്കണം. ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടണ്ട് കൂടെ...'
പിന്നെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു:
'അവരെന്തും ചെയ്യ്യാന്‍ മടിക്കൂല. എന്തു ക്ഷുദ്രോം ചെയ്യും. ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ ണ്ട്. ഒരു കൊടികെട്ട്യ മൂര്‍ത്തീനേം അടുപ്പിക്കൂല ഞാന്‍!'
എന്തായാലും അക്കാര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടനെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചില്ല.

* * * * *

ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടച്ച് ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടന്‍ അഞ്ചാറു പ്രാവശ്യം ചുമച്ചു. എനിക്കു കൂടുതല്‍ നേരം അവിടെ നില്‍ക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. അല്ലെങ്കിലും രോഗികളെ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍; അവരുടെ ബുദ്ധിമുട്ട് കാണാനുള്ള വിഷമം കാരണം എനിക്ക് മടിയാണ്.

ഇന്ന് ഭാര്‍ഗ്ഗവേട്ടനെ ഉപാസനാമൂര്‍ത്തികളൊക്കെ കൈവിട്ടിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ യാത്ര പറഞ്ഞ് മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. മന്ത്രവാദപ്പുരയുടെ മുന്നിലെ തൂണില്‍ കെട്ടിയ ചരടില്‍ കാലുകെട്ടിയിട്ട ഒരു പൂവന്‍കോഴി ഗുരുതിയാകാനുള്ള ഊഴം കാത്തു നില്‍ക്കുകയാണ്.

ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍ മണിയൊച്ചകള്‍ കാതില്‍ വീണു. അകത്ത് ധര്‍മ്മന്‍ കര്‍മ്മം ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു.

തുഞ്ചന്‍പറമ്പിലേക്ക്...!!

2011-01-27T14:43:00.001+05:30

തുഞ്ചന്‍പറമ്പില്‍ വെച്ച് ഈ വരുന്ന ഏപ്രില്‍ 17-ന് നമ്മള്‍ ബൂലോകരെല്ലാം ഒത്തുകൂടാന്‍ പോകുന്നതിന്റെ ഒരു ത്രില്ലുണ്ട്; ഉള്ളില്‍.

ഇ-സ്‌പേസില്‍ കോറിയിട്ട അക്ഷരങ്ങളും, വരകളും, ഫോട്ടോഗ്രാഫുകളുമായെല്ലാം മനസ്സില്‍ തൊട്ട കുറെപ്പേരെ;

നേരില്‍ കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും എന്റെ വളരെയടുത്തെന്ന് വിശ്വസിപ്പിക്കും വിധം സ്‌നേഹപൂര്‍വ്വമായ ഒരു സൗഹൃദഭാവം ഉള്ളില്‍ തോന്നിപ്പിച്ച ചിലരെ;

ഓരോ പോസ്റ്റിന്റെ വായനയിലും എനിക്കെന്തേ ഇതുപോലെയെഴുതാനാവുന്നില്ല?, എന്നു നേരിയൊരസൂയയോടെ, ആരാധനയും ആദരവും തോന്നിപ്പിച്ച കുറച്ചുപേരെ,...

ഇതാ ഒരു സൗഹൃദക്കൂട്ടായ്മയിലൂടെപരിചയപ്പെടാന്‍, അടുത്തറിയാന്‍ പോകുന്നതിന്റെ ഒരു ആഹ്ലാദം!

തുഞ്ചന്‍പറമ്പിലാണ് നാമൊത്തുകൂടുന്നത്. മലയാളത്തിന്റെ മഹാപൈതൃകം!
മലയാളത്തിലെഴുതുന്ന, മലയാളത്തെ സ്‌നേഹിക്കുന്ന ബ്ലോഗര്‍മാരുടെ കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് വേദിയാക്കാന്‍ പറ്റിയത് തുഞ്ചന്‍പറമ്പെന്ന് ഭൂരിപക്ഷം പേരും ആവശ്യപ്പെട്ടതും, അപ്രകാരം തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടതും ഒരു കാവ്യനീതിയായി തോന്നുന്നു.

മഹാനവമിയും, വിജയദശമിയുമെല്ലാം അതായിട്ടല്ല, ചെറുപ്പത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നത്. അന്ന് അത് തുഞ്ചത്തെ ഉത്സവമായിരുന്നു. അതിനുവേണ്ടിയുള്ള നോന്‍പെടുക്കലായിരുന്നു, വിജയദശമിക്കു മുമ്പുള്ള ഒമ്പതുനാള്‍ വ്രതം.
വിജയദശമി ദിവസം തുഞ്ചന്‍പറമ്പില്‍ എഴുത്തിനിരുത്തല്‍ പ്രധാനമാണ്. ഞങ്ങളുടെ ദേശത്തെ ഓരോരുത്തരും കുഞ്ഞുവിരലില്‍ ആദ്യാക്ഷരം തൊട്ടറിയുന്നത് ഇവിടുത്തെ മണലിലാണ്. പൊന്‍മോതിരം കൊണ്ടുള്ള അക്ഷരമധുരം ഹരിശ്രീയെന്നു നുണഞ്ഞ് തിരികെപ്പോരുമ്പോള്‍, കരിമ്പിന്റെ മധുരവും നാവിലുണ്ടാകും. ഉത്സവത്തിന്റെയന്ന് കരിമ്പു വില്പനയുടെ പൊടിപൂരമാണ്. വാഹനങ്ങളെല്ലാം കരിമ്പും, പൂക്കളും, കളഭവും കൊണ്ടലങ്കരിച്ചിരിക്കും. ആ ദിവസം തിരൂര്‍ നഗരത്തില്‍ നിന്നും തുഞ്ചന്‍പറമ്പിലേക്കുള്ള ഓരോ വഴിയോരത്തും പ്രധാന കച്ചവടം കരിമ്പാണ്.
(എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മധുരമൂറുന്ന ഉത്സവം തുഞ്ചത്തെ ഉത്സവമാണ്!)

എന്റെ അമ്മയുടെ വീട് തുഞ്ചന്‍പറമ്പിനടുത്തുള്ള പച്ചാട്ടിരി ഗ്രാമത്തിലാണ്. തുഞ്ചന്‍പറമ്പിന്റെ മുന്നിലൂടെയാണ് പോകുക. എന്റെ ചെറുപ്പത്തിലൊന്നും ഇപ്പോഴുള്ള വലിയ ചുറ്റുമതിലും കെട്ടിടങ്ങളുമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കല്മണ്ഡപവും, ഓഡിറ്റോറിയവും, ക്ഷേത്രവും, കുളവും, കാഞ്ഞിരവും, കുറെ മുളങ്കാടുകളും മാത്രമാണ് ഓര്‍മ്മയിലുള്ളത്. പടിഞ്ഞാറുവശം ഒരു മൈതാനമായിരുന്നു.
വായനയും, എഴുതാനുള്ള ആഗ്രഹവും, ഭാഷയോടുള്ള സ്‌നേഹവും ചെറുപ്പം മുതലേ ഉണ്ടായിരുന്നതിലായിരിക്കാം, തുഞ്ചന്‍പറമ്പിനോട് ഒരു ആത്മബന്ധം തോന്നിയിരുന്നു.

മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയങ്കരനായ എഴുത്തുകാരന്‍ ശ്രീ. എം.ടി. ചെയര്‍മാനായ തുഞ്ചന്‍ സ്മാരക സമിതിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍, തുഞ്ചന്‍പറമ്പ് ഇപ്പോള്‍ പുരോഗതിയുടെ പാതയില്‍ ഏറെ മുന്നേറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ വരുന്ന ഓരോരുത്തര്‍ക്കും അത് തൊട്ടറിയാനാകും.
തുഞ്ചന്‍പറമ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറെകാര്യങ്ങള്‍ ഇവിടെ ഉണ്ട്.

തുഞ്ചന്‍പറമ്പില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഉത്സവകാലമാണ്.
ഇത് തുഞ്ചന്‍ ഉത്സവം.
ഫെബ്രുവരി 2 മുതല്‍ 6 വരെ തുഞ്ചന്‍ ഉത്സവമാണ്. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി തുഞ്ചന്‍ കലോത്സവവും, ദക്ഷിണേന്ത്യന്‍ കാവ്യോത്സവവും നടത്തപ്പെടുന്നു. വിവിധ ഭാഷകളിലെയും മലയാളത്തിലെയും പ്രശസ്തരായ കലാകാരന്മാരുടെ സംഗമഭൂമിയായി ഇവിടം മാറുന്നു.
ഇത്തവണത്തെ തുഞ്ചന്‍ ഉത്സവം ചങ്ങമ്പുഴ - വൈലോപ്പിള്ളി ജന്മശദാബ്ദിയാഘോഷമായാണ് നടക്കുന്നത്. ജ്ഞാനപീഠം നേടിയ മലയാളത്തിന്റെ പ്രയകവി ഒ.എന്‍.വി.യെ ആദരിക്കുന്നുണ്ട്.
പുസ്തകോത്സവം, ദ്രുതകവിതാമത്സരം, സാഹിത്യക്വിസ്, അക്ഷരശ്ലോകം, ഹിന്ദുസ്ഥാനി - കര്‍ണ്ണാടക സംഗീതകച്ചേരികള്‍, നാടകം, നൃത്തം, ജുഗല്‍ബന്ദി, സാഹിത്യസെമിനാറുകള്‍, ചര്‍ച്ചകള്‍ തുടങ്ങി ഏറെ പരിപാടികളുമായി അഞ്ചു ദിനരാത്രങ്ങള്‍...

ഇടയ്ക്ക് തുഞ്ചന്‍പറമ്പിനെയും എഴുത്തച്ഛനെയും ഹൈജാക്ക് ചെയ്യാന്‍ ചിലരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും ശ്രമമുണ്ടായെങ്കിലും, അതെല്ലാം നിഷ്ഫലമാക്കാന്‍ തുഞ്ചന്‍ സമിതിക്കും, ഭാഷാസ്‌നേഹികള്‍ക്കും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ ഭാഷാപിതാവായ തുഞ്ചത്താചാര്യന്റെ ഈ ഭൂമികയില്‍ നമുക്കൊത്തുചേരണം.
ബൂലോകത്തിന്റെ ഉണര്‍വ്വിനു കാരണമാകാന്‍ ഈ കൂട്ടായ്മയ്ക്കു കഴിയണം.
ക്രിയാത്മകമായ ചര്‍ച്ചകളിലൂടെ, മികവിലേക്കു കുതിക്കാന്‍, ബൂലോകത്തിനു ചാലകശക്തിയാകാന്‍ ഈ മീറ്റിനു കഴിയണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്നു.
അതിനായി നമ്മുടെ ഈ മീറ്റിനു വ്യക്തമായ പരിപാടികള്‍ വേണം;
എല്ലാവരുടെയും പങ്കാളിത്തവും വേണം...
അഭിപ്രായങ്ങളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളുമായി എല്ലാവരും സജീവമാകുമല്ലോ!?

തുഞ്ചന്‍പറമ്പ് ബ്ലോഗേര്‍സ് മീറ്റ് (ക്ഷമിക്കണം.. ഇതൊരു ചൂണ്ടുപലകയാണ്)

2011-01-25T09:27:00.000+05:30

എല്ലാ വിവരങ്ങളും നമ്മുടെ ആര്‍.കെ. ഡോക്ടര്‍ വിശദമായി, സരസമായി ഇവിടെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
പഞ്ചാരഗുളികകള്‍ നുണയാന്‍ പോന്നോളൂ...

മീറ്റിനോടു ബന്ധപ്പെട്ടുള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ ഇനിയും വരാനിരിക്കുന്നു. ദാ, ഇവിടെയും, ഇവിടെയും ...

എല്ലാവരും ഒന്ന് ഉഷാറായിക്കേ...

(കൃഷ്ണ,) നീയറിയുമോ എന്നെ?

2011-01-21T06:28:00.001+05:30

ഇവിടെയമ്പാടിത,ന്നൊരുകോണി,ലരിയ മണ്‍-
കുടിലില്‍ ഞാന്‍ മേവുമൊരു പാവം...
കൃഷ്ണ, നീയെന്നെയറിയില്ല!

വേണുഗോപാലിന്റെ സ്വരം. മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയകവയിത്രി സുഗതകുമാരിയുടെ പ്രസിദ്ധമായ കവിത...
വിരഹിണിയായ ഗോപികയുടെ ഹൃദയം തൊട്ടുകൊണ്ടെന്നപോലെ ഭാവാര്‍ദ്രമായി, കാവ്യഗീതികള്‍ 2 എന്ന ആല്‍ബത്തിനായി വേണുഗോപാല്‍ ആലപിക്കുന്നു.
കണ്ണുകളടച്ച് കേട്ടുകൊണ്ട്, കസേരയിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു.

അറിയില്ലയെന്നെ നീ,യെങ്കിലും കൃഷ്ണ, നിന്‍
രഥമെന്റെ കുടിലിന്നു മുന്നില്‍
ഒരുമാത്ര നില്‍ക്കുന്നു; കണ്ണീര്‍ നിറഞ്ഞൊരാ
മിഴികളെന്‍ നേര്‍ക്കു ചായുന്നു...
കരുണയാലാകെത്തളര്‍ന്നൊരാ, ദിവ്യമാം
സ്മിതമെനിക്കായി നല്‍കുന്നു...
കൃഷ്ണ, നീയറിയുമോ എന്നെ?
കൃഷ്ണാ, നീയറിയുമോയെന്നെ?

പാടിയവസാനിക്കുമ്പോള്‍, കണ്ണുകള്‍ എന്തുകൊണ്ടോ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
മനസ്സിലപ്പോള്‍ ജാന്‍സിച്ചേച്ചിയായിരുന്നു. കാതുകളില്‍ ഞാനാ സ്വരം കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പതിനാലു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തുനിന്നും ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് ആ സന്ധ്യകള്‍ വരികയാണ്...

പത്താം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം. IHRDE യുടെ Technical School. പുതുതായി ആരംഭിച്ച Medical Electronics Course നു ചേര്‍ന്ന പുതിയ ബാച്ചിലെ കുറച്ചു ചേച്ചിമാരിലൊരാളായിരുന്നു ജാന്‍സിച്ചേച്ചി (യഥാര്‍ത്ഥ പേരല്ല). ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റേതുപോലുള്ള മുഖമായിരുന്നു ജാന്‍സിച്ചേച്ചിക്ക്.

ഞാനും ബിജോയിയും, സജിനും താമസിക്കുന്നത് ഒരു ക്വാര്‍ട്ടേഴ്‌സിലായിരുന്നു. വല്ലപ്പോഴും സാബിറും ഉണ്ടാകും. മൂന്നു കുടുംബങ്ങള്‍ക്കു താമസിക്കാന്‍ സൗകര്യമുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. ഞങ്ങള്‍ നടുവിലെ റൂമിലായിരുന്നു. ആദ്യത്തേതില്‍ അഞ്ചു ചേച്ചിമാര്‍. മൂന്നാമത്തേതില്‍ ഏഴു ചേട്ടന്മാരും. എല്ലാവരും കേരളത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ളവര്‍. അവരുടെ കോഴ്‌സ് തുടങ്ങി ഏകദേശം ഒരു മൂന്നു മാസമൊക്കെ ആയപ്പോഴേക്കും സ്വാഭാവികമായും ആറുപേര്‍ മൂന്നു ജോഡികളായി മാറി. അതിലൊരാള്‍ ജാന്‍സിച്ചേച്ചിയായിരുന്നു.

ആറുമാസത്തെ കോഴ്‌സുകഴിഞ്ഞ് പിരിയുമ്പോള്‍, എല്ലാവരും ജോച്ചായന്‍ എന്നു വിളിക്കുന്ന കറുകറുത്ത സുന്ദരനും നന്നായി വെളുത്തു തുടുത്ത ജാന്‍സിച്ചേച്ചിയും തമ്മിലുള്ള കല്യാണം ഉടന്‍ നടക്കുമെന്ന് എല്ലാവരും ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുകയും, അവരത് വിശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
അന്നു കുറച്ചു കവിതയൊക്കെ എഴുതുമായിരുന്ന; സ്‌കൂള്‍ ലൈബ്രറിയില്‍നിന്നും വായിക്കാന്‍ കവിതാപുസ്തകങ്ങള്‍ എടുത്തു കൊണ്ടുവരുമായിരുന്ന എന്നോട് കവിത ഇഷ്ടമുള്ള ജാന്‍സിച്ചേച്ചിക്ക് സ്വന്തം അനിയനോടുള്ള നിറഞ്ഞ സ്‌നേഹവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ കൊണ്ടുവന്ന പുസ്തകം അമ്പലമണി ആയിരുന്നു.ജാന്‍സിച്ചേച്ചി അസ്സലായി പാടുമെന്ന് അന്നാണറിയുന്നത്.
അന്ന് കൃഷ്ണ, നീയെന്നെയറിയില്ല എന്ന കവിത ചൊല്ലിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകള്‍ ഈറനായിരുന്നു. അമ്പലമണിയും കൃഷ്ണ നീയെന്നെ അറിയില്ല എന്ന കവിതയും എനിക്കായി ജാന്‍സിച്ചേച്ചി ഒരു മുപ്പതു തവണയെങ്കിലും ചൊല്ലിയിട്ടുണ്ടാകും.
കൃസ്ത്യാനിയായിരുന്ന ജാന്‍സിച്ചേച്ചിയുടെ ഉള്ളില്‍ ഒരു ഗോപിക ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നൊന്നും അറിയില്ല. അന്നങ്ങനെയൊന്നും ചിന്തിച്ചുമില്ല.
ഞാന്‍ അതിനു മുമ്പും അതിനു ശേഷവും അത്ര മധുരമായി ആരും കവിത ചൊല്ലിക്കേട്ടിട്ടില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ ഒന്നും അത്ര നന്നായിട്ടെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ല. (എന്റെ പ്രിയഗായകന്‍ പാടിയതോ, ജാന്‍സിച്ചേച്ചി പാടിയതോ കേമം എന്നതൊന്നുമല്ല ഇവിടെ കാര്യം. - രണ്ടിനും രണ്ട് സുഗന്ധമായിരുന്നു.)

എന്തുകൊണ്ടോ, കോഴ്‌സുകഴിഞ്ഞ് അവര്‍ പിരിഞ്ഞുപോയ ശേഷം ജാന്‍സിച്ചേച്ചിക്ക് ഞാന്‍ രണ്ടുതവണയയച്ച കത്തുകള്‍ക്കും മറുപടി വരികയുണ്ടായില്ല. കല്യാണം എന്തായാലും അറിയിക്കുമെന്ന് ജാന്‍സിച്ചേച്ചിയും ജോച്ചേട്ടനും ഉറപ്പു തന്നിരുന്നതുമാണ്. എന്നിട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു ക്ഷണക്കത്തും വരികയുണ്ടായില്ല.

ജാന്‍സിച്ചേച്ചി ജോച്ചായന്റെയും മക്കളുടെയും കൂടെ എവിടെയോ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നുണ്ടാകും.! അവര്‍ക്ക് എല്ലാ നന്മയും ഉണ്ടാകട്ടെ!
എന്റെ വിലാസം അവര്‍ക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടതോ, എനിക്കു ക്ഷണക്കത്തയയ്ക്കാന്‍ മറന്നതോ ആകണമെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആശിക്കുന്നു!!

പ്രണയത്തിന്റെ ഇന്ദ്രിയഗ്രാമം

2011-01-13T09:48:00.001+05:30

പ്ര
ണയിയുടെ ഓരോ അണുവിലും
സൗന്ദര്യം ദര്‍ശിക്കുന്ന
ഒരു കണ്ണ്...

ഇണയുടെ ഓരോ വാക്കിലും
സംഗീതം ശ്രവിക്കുന്ന;
ഹൃദയത്തിലേക്കു തുറന്നിരിക്കുന്ന
ഒരു വാതിലായ
ഒരു കാത്...

വിശ്വാസം ശ്വാസമാകുന്ന;
പ്രണയാനുഭവങ്ങളുടെ
സുഗന്ധം നുകരാന്‍ മാത്രം
ഒരു നാസിക...

പ്രാണനെ തൊട്ടറിയുന്ന
ഹൃദയവിരല്‍ത്തുമ്പിലെ വിലോലമായ
ഒരു സ്പര്‍ശനേന്ദ്രിയം...

പ്രണയത്തിന്റെ മധുരം മാത്രം നുണയാനും
പ്രണയാക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക് ഊഞ്ഞാലാകാനും
ഒരു നാവ്...

പ്രണയമാണ് ഞാന്‍ സഖീ...

2010-12-12T22:03:00.000+05:30

നീ എന്റെ ചുറ്റിനും
നിറയുന്ന ആകാശമാണ്.

നിന്റെ ഇളം നീലിമയില്‍
നിറയുന്നത് ഞാനാണ്.

നിന്നിലെ മഴവില്ലാകുന്നത്;
ഒരു നിമിഷം പോലും നിന്നെയുറക്കാതെ
നിന്നില്‍ പറക്കുന്ന ഓരോ പറവയുമാകുന്നത്;

ഏകാന്ത നിമിഷങ്ങളിലെ
മൗനത്തിന്റെ മുഴക്കമാകുന്നത്;

ചിന്തകളിലെ മഴമേഘങ്ങളും,
വെണ്‍മേഘങ്ങളുമാകുന്നത്...

... എല്ലാം!

* * * * *

നീ... എന്നെ വഹിക്കുന്ന കാറ്റാണ്.

നീ വരും വഴികളില്‍ നിനക്കായ്
പൂത്തുനില്‍ക്കുന്ന പൂക്കളാകുന്നത്;

നിന്നില്‍ നിറയുന്ന സുഗന്ധങ്ങളാകുന്നത്;
നിന്നിലൂയലാടുന്ന വല്ലികളാകുന്നത്;

നിന്റെ ചുംബനമേല്ക്കുന്ന മുളംതണ്ടിന്റെ
ഇങ്ങേത്തലയ്ക്കലെ സംഗീതമാകുന്നത്;

ഒരു വാതില്‍ കടന്ന് അവനില്‍ നിറയുമ്പോള്‍
നീയറിഞ്ഞ ഒരവ്യക്ത സാന്നിദ്ധ്യമാകുന്നത്...

... ഞാനാകുന്നു.

* * * * *

നീയെന്നെപ്പൊതിയുന്ന തെളിനീരാണ്
ഞാനോ!?...

നിന്റെ മഴക്കൂന്തലിലൊളിക്കുന്ന
തണുപ്പാണ്.

നിന്റെ നീരൊഴുക്കുകളുടെ
നൂപുരദ്ധ്വനിതാളമാണ്.

നിന്റെ കടലാഴത്തിലെ
ഉപ്പാണ്.

* * * * *

നീയെന്റെ ജീവന്റെ
അഗ്നിയാണ്!

ഇവന്റെ ഹൃദയച്ചിമിഴിലെരിയുന്ന നിനക്ക്
എണ്ണയും തിരിയുമാകുന്നത്;

നിന്റെ യാഗങ്ങള്‍ക്കു ഹവിസ്സാകുന്നത്...

ഈയാംപാറ്റകള്‍ പോലെ
നിമിഷക്കുരുന്നുകളെ നിന്നിലര്‍പ്പിക്കുന്നത്;

നിനക്ക് ചൂടാകുന്നത്;
വെളിച്ചമാകുന്നത്;
നിന്നെ നീയാക്കുന്നത് പോലും;

...ഞാന്‍ തന്നെയാകുന്നു.

* * * * *

നീ, എന്റെ കര്‍മ്മത്തിന്റെ ഭൂമികയാകുന്നു.
നീയെന്നെത്താരാട്ടുന്ന പ്രകൃതി!

നിന്റെ പുരുഷന്റെ ഹൃദയം
എന്റെ പാനപാത്രവും,
അവന്റെ ഉയിര്
എന്റെ അമൃതവുമായിരിക്കുന്നു.

ആദിയും അന്തവുമില്ലാത്തവനെങ്കിലും
ഞാന്‍
നിങ്ങള്‍ക്ക് കുരുന്നായിപ്പിറന്നിരിക്കുന്നു...

എന്റെ വേരുകള്‍ നിന്റെ
ആഴങ്ങളില്‍ പടര്‍ന്നിറങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഞാന്‍ നിന്റെ പ്രണയമാകുന്നു...!!!

സന്ദര്‍ശനം (അവസാനഭാഗം)

2010-10-07T21:54:00.001+05:30

:: ആദ്യഭാഗം വായിക്കാത്തവര്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്കുക ::

അ

തൊരു വീടിന്റെ ഔട്ട്ഹൗസായിരുന്നു. മുമ്പ് സോഫിയ നിന്നിരുന്നത് ലേഡീസ് ഹോസ്റ്റലില്‍ത്തന്നെയായിരുന്നു. അവിടത്തെ അസൗകര്യങ്ങള്‍ കാരണമാണ് മറ്റ് മൂന്നു പേരോടൊപ്പം ഇവിടേക്ക് താമസം മാറ്റിയത്.

രേഷ്മാസുനില്‍, പൂര്‍ണ്ണിമ, എലിസബത്ത്. പൂര്‍ണ്ണിമയുടെ അമ്മയുടെ, മെഡിസിനു പഠിക്കുമ്പോഴത്തെ ഏറ്റവുമടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്ന ഡോ: ആശാരമേഷിന്റേതായിരുന്നു കൊട്ടാരസമാനമായ ആ വീട്. പൂര്‍ണ്ണിമയുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിന് വഴങ്ങിയാണ് സോഫിയുടെ പപ്പ ഈ ഔട്ട്ഹൗസിലേക്കു മാറാന്‍ സമ്മതിച്ചത്. മുതിര്‍ന്നവരെ കയ്യിലെടുക്കാന്‍ മിടുക്കിയായ, പൂര്‍ണ്ണിമയോടുള്ള വാത്സല്യം കാരണം. ആര്‍മിയില്‍ മേജറായിരുന്ന അദ്ദേഹം മക്കളെയെല്ലാം പട്ടാളച്ചിട്ടയില്‍ത്തന്നെയായിരുന്നു വളര്‍ത്തിയിരുന്നതും.
ഡോ: ആശയുടെ ഇളയ അനുജന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ചോറൂണിന് ഗുരുവായൂരിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു ഡോക്ടറും കുടുംബവും. കൃത്യം പത്തിനും പത്തേകാലിനുമിടയ്ക്ക് അവിടെയെത്തണമെന്നാണ് സോഫിയ, അയാളോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്. പത്ത് പത്തിനാണയാള്‍ അവിടെയെത്തിയത്.
അയോളെ അകത്തേക്കാക്കി, വെപ്രാളത്തോടെ പുറത്തേക്കൊന്നു പാളിനോക്കി സോഫി വേഗം വാതിലടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. വെളുപ്പില്‍ ചുവന്ന പൂക്കളുള്ള മാക്‌സിയായിരുന്നു സോഫി ധരിച്ചിരുന്നത്.
രണ്ടുപേരുടെയും ഹൃദയം ശക്തിയായി മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കളവ് ചെയ്യുന്നതിന്റെ പകപ്പ് രണ്ടുപേര്‍ക്കുമുണ്ടായിരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളാല്‍ സോഫിയെ വലിച്ചടുപ്പിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ തടഞ്ഞു. 'സെക്യൂരിറ്റി ഇപ്പോ വരും. അയാള്‍ വന്നുപോയിട്ടു മതി.'
തലവേദനയ്ക്കുള്ള മരുന്നിനായി അയാളെ ടൗണിലേക്കു വിട്ടതായിരുന്നു. കൂട്ടുകാരികള്‍ ക്ലാസ്സിലും പോയിരിക്കുന്നു. എല്ലാം അവര്‍ രണ്ടുപേരുംകൂടി മുന്‍കൂട്ടി ആസൂത്രണം ചെയ്തതായിരുന്നു.
അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, സെക്യൂരിറ്റി വന്നു. സോഫിയ പോയി വാതില്‍ തുറന്ന്, മരുന്നു വാങ്ങി. അയാള്‍ ജനല്‍കര്‍ട്ടന്റെ ഇടയിലൂടെ, പുറത്തുള്ളയാളെ ഒന്നു പാളിനോക്കി. നരച്ച, മെലിഞ്ഞൊരു വൃദ്ധന്‍.
സെക്യൂരിറ്റി ഗേറ്റു കടന്നപ്പോഴേക്കും സോഫിയയുടെ കൈകള്‍ പിന്നില്‍ നിന്നും അയാളെ വലയം ചെയ്തു.
അയാളുടെ തലയ്ക്കുള്ളില്‍ ഒരു തരിപ്പ് പടര്‍ന്നു. കരുത്തുറ്റ കൈകളാല്‍ സോഫിയെ കോരിയെടുത്തു. തുരുതുരെ ചുംബനങ്ങള്‍... സോഫിയുടെ മുടിക്കെട്ടഴിഞ്ഞുവീണു.
അവളെയുംകൊണ്ട് കിടക്കയിലേക്ക് വീഴുമ്പോഴും അയാളുടെ കാലുകളുടെ വിറയല്‍ മാറിയിരുന്നില്ല. അയാളുടെ ചലനങ്ങളിലും പ്രവൃത്തികളിലും പരിഭ്രാന്തിയുണ്ടായിരുന്നു.
അവര്‍ മുല്ലവള്ളിയും തേന്മാവും പോലെയായി. അവള്‍ അയാളില്‍ പടര്‍ന്നുകയറി. നിശ്വാസങ്ങളുടെ ചൂടാല്‍ പരസ്പരം പുതപ്പിച്ചു.
മുങ്ങിനിവരുമ്പോള്‍, സ്‌നാനജലത്തിന്റെ അടരുകള്‍ക്കിടയില്‍ തെളിഞ്ഞ പടവുകളിലൂടെ കഥയന്വേഷിച്ചുപോയ ബാലനായി അയാള്‍.
കണ്ണുകള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഒരു ചെമ്പരത്തി തുടുത്തു.

* * *

അയാളുടെ നെറുകയില്‍ വാത്സല്യത്തോടെയെന്നവണ്ണം അവള്‍ ചുംബിച്ചു. ആ ചുംബനത്തില്‍ പൊള്ളുംപോലെ തോന്നി; അയാള്‍ക്ക്.
പതര്‍ച്ച വിട്ട് അയാള്‍ ഉണര്‍ന്നു.
അവന്റെ പ്രാണന്റെ ദാഹം തീര്‍ക്കാന്‍, അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ നിറഞ്ഞ വിഷം...
അടിത്തട്ടില്‍ പുളയുന്ന ലഹരി, കാമത്തിന്റെ അഗ്നി...

* * *

രാത്രി, ഹോസ്റ്റലിലെ കിടക്കയില്‍ ഉറക്കം വരാതെ പുലരുവോളം അയാള്‍ കിടന്നു.
അവള്‍ കന്യകയായിരുന്നു. ഇന്നലെയോളം...
അത് അയാളെ പൊറുതിമുട്ടിക്കാന്‍ പോന്നതായിരുന്നു.
അപ്പോള്‍, ഇതുവരെ കേട്ട കഥകളൊക്കെ...?

പുലര്‍ച്ചെയുള്ള ബസ് കയറി. വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ ഇരുട്ടു പരന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
വീട് എന്നാല്‍, അമ്മയുടെ തറവാട്ടുവീട്.
ചിതല്‍ തിന്നു തുടങ്ങാത്തതായി ദാരിദ്ര്യം മാത്രമേയുള്ളൂ അവിടെ. ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും വെറുതെ ജീവിച്ചുതീര്‍ക്കുന്ന കുറച്ചു ജീവനുകളും.
രാത്രി, ഇരുട്ടില്‍ ഉറക്കുത്തിയ മച്ചിലേക്ക് നോക്കി വെറുതെ കിടക്കുമ്പോഴും തലേന്നത്തെ പകല്‍, അതൊരു മധുരസ്മരണയാകേണ്ടതായിരുന്നിട്ടുപോലും അയാളെ മഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഹൃദയത്തിന്റെ അടിത്തട്ടോളം, ആത്മാവിന്റെ അകക്കാമ്പോളം അവള്‍ നിറഞ്ഞ്, ഓരോ നിമിഷവും ഒരു വിസ്‌ഫോടനത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പെന്നപോലെ വലിഞ്ഞു മുറുകുമ്പോള്‍, അവള്‍ യുഗങ്ങളോളം തന്നെ മയക്കിക്കിടത്താന്‍ പോകുന്നുവെന്ന് ഭയന്ന്, കുതറി അയാള്‍ യാത്രയ്‌ക്കൊരുങ്ങി.
സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകളും, കുറച്ചു വസ്ത്രങ്ങളും നിറച്ച ബാഗും തൂക്കി ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ അവ്യക്തമായ ഒരു ലക്ഷ്യം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
മരവിച്ച രാപ്പകലുകള്‍ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി കടന്നുപോയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരവധൂതനെപ്പോലെ അലഞ്ഞു തീര്‍ക്കാനൊരുങ്ങിയ ജന്മമാണ്. യാദൃശ്ചികമായാണ് ജലന്ധറില്‍ വെച്ച് കിരണ്‍ചന്ദിനെ പരിചയപ്പെടുന്നതും അടുക്കുന്നതും. ഭൂതകാലത്തിന്റെ വേദനകളോ, ഭാവിയെപ്പറ്റിയുള്ള ആകുലതകളോ തന്നെ അലട്ടാനനുവദിക്കാത്ത കിരണാണ് വര്‍ത്തമാനകാലത്തില്‍ കാലുറപ്പിച്ച് ജീവിക്കാന്‍ അയാളെ പഠിപ്പിച്ചത്. പഠനം തുടരാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചത്... തന്നിലെ പഴയ മനുഷ്യനെ മറന്നുകളഞ്ഞ് പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാന്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചത്...
അതിന്റെ ഫലം അത്ഭുതകരമായിരുന്നുവെന്ന് അയാള്‍ തിരിച്ചറിയുമ്പോഴേക്കും ഉയര്‍ച്ചയുടെ പടവുകള്‍ ഏറെത്താണ്ടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അയാളുടെ ക്ലാസ്സിലിരിക്കാന്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് ആവേശമായിരുന്നു.
തീര്‍ത്തും സ്വാഭാവികമായായിരുന്നു ഫേസ്ബുക്കിലൂടെ അനന്യ അയാളെ പരിചയപ്പെട്ടത്. ഫേസ്ബുക്കിലെ ഔപചാരികമായ കുശലങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം തീര്‍ത്തും അവിചാരിതമായാണ് അനന്യയുടെ ആ മെയ്ല്‍ വന്നത്. രണ്ടാഴ്ചകള്‍ക്കു മുമ്പ്. അതിന് ഒരാഴ്ചമുമ്പാണ് അയാള്‍ ഈ ആശുപത്രിയില്‍ പ്രവേശിക്കപ്പെട്ടത്.
ആ മെയില്‍ ഒരു നടുക്കമാണോ, ആഹ്ലാദമാണോ അയാളില്‍ സൃഷ്ടിച്ചതെന്ന് വ്യക്തമായി പറയാനാവില്ല.
അവള്‍ സോഫിയുടെ മകളായിരുന്നു.
അല്ല; അങ്ങിനെയല്ല പറയേണ്ടത്...
അയാളുടെ മകളായിരുന്നു.
തുടര്‍ച്ചയായ മെയിലുകളിലൂടെ, അയാള്‍ക്കപരിചിതമായിരുന്ന പുരാവൃത്തം ചുരുളഴിഞ്ഞുവന്നു.
ഗര്‍ഭിണിയാണെന്നറിഞ്ഞ് സോഫിയുടെ വീട്ടില്‍ ഒരു ഭൂകമ്പം തന്നെ ഉണ്ടായതാണ്. ആ ഗര്‍ഭം ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ അവള്‍ തയ്യാറായില്ല.
അയാള്‍ക്കുവേണ്ടിയുള്ള തെരച്ചില്‍ വിഫലമായിട്ടും പിറന്ന പെണ്‍കുഞ്ഞിനെ അവളും വീട്ടുകാരും പൊന്നുപോലെ നോക്കി. പഠിപ്പിച്ചു.
സോഫിയെ അയാള്‍ ഒരിക്കലും തിരിച്ചറിയാതെ പോയതാതിരുന്നു. അയാള്‍ ഭയന്നൊളിച്ചതും, ശേഷം പലതും നേടിയെന്നഹങ്കരിച്ചതുമെല്ലാം വെറുതെയായിപ്പോയെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഏറെ കരഞ്ഞു; സ്വയം പഴിച്ചു.
എല്ലാം ഏറ്റു പറഞ്ഞ് മാപ്പിരക്കാന്‍ അയാള്‍ മനസ്സുകൊണ്ട് തയ്യാറെടുത്തു വരുമ്പോഴാണ്, ഒരു മാസം മുമ്പ് സോഫിയ മരണപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന വിവരം അനന്യ വെളിപ്പെടുത്തിയത്.
സ്വന്തം പാപഫലങ്ങളാകാം താനിപ്പോള്‍ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന് അയാള്‍ക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു പ്രായശ്ചിത്തത്തിനു പോലുമുള്ള വിധിയില്ലാതെ...
വേദന തിന്ന് തിന്ന് താനും ഇപ്പോള്‍ അവസാനിച്ചേക്കും. അനന്യയ്ക്ക്; തന്റെ മകള്‍ക്ക്, അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനു പിറകെ, എന്നും ഒരു നിരര്‍ത്ഥപദം മാത്രമായിരുന്ന അച്ഛന്‍ കൂടി...
അയാള്‍ക്ക് അസ്വസ്ഥത ഏറിവന്നു.
വിയര്‍പ്പില്‍ കുളിച്ച്, അയാള്‍ വിറച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു... കണ്ണുകള്‍ പുറത്തേയ്ക്ക് തള്ളി... അത് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു... കാഴ്ചകള്‍ മറച്ച് ഒരു വെളുത്ത തിരശ്ശീല മൂടുംപോലെ തോന്നി... അതിലാകെ സോഫിയ നിറഞ്ഞു... സോഫി മാത്രം... എങ്ങും സോഫി...

* * *

'റിലാക്‌സ്... കണ്ണു തുറന്നോളൂ...
ഇപ്പോഴെങ്ങനെയുണ്ട്?...'
അയാള്‍ മെല്ലെ കണ്ണു തുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കി.
Dr. ജോസഫ് ചാക്കോയാണ്. കൂടെ ഡോ. മധുവും മൂന്നാലു സിസ്റ്റര്‍മാരുമുണ്ട്. ഐ.സി.യു.വിന്റെ ഉള്ളിലാണ്. ഡോ. മധു പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടന്വേഷിച്ചു:
'ഇപ്പോള്‍ എന്തു തോന്നുന്നു...?'
'ഓ...! ഇല്ല, കുഴപ്പമൊന്നും തോന്നുന്നില്ല... സുഖകരമായ ഒരുറക്കം കഴിഞ്ഞ പോലെ മാത്രം...'
ഒന്നു സംശയിച്ച് അയാള്‍ ചോദിച്ചു...
'എന്നെക്കാണാന്‍ ആരെങ്കിലും...?'
ഡോക്ടര്‍മാര്‍ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി.
ഡോ. ജോസഫ് ചാക്കോ എന്തോ സമ്മതിക്കും പോലെ തലയാട്ടി.
രണ്ടു അറ്റന്‍ഡര്‍മാര്‍ ചേര്‍ന്ന് അയാളെ സ്‌ട്രെച്ചറിലേക്കു മാറ്റി.
ICUവില്‍ മൂന്നാമത്തെ ബെഡ്ഡിനടുത്തേക്ക് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ നടന്നു. പിന്നാലെ സ്‌ട്രെച്ചറിലുള്ള അയാളെയുംകൊണ്ട് അറ്റന്‍ഡര്‍മാരും സിസ്റ്റേഴ്‌സും.
പച്ച കര്‍ട്ടനുകള്‍ക്ക് പിറകില്‍ ആ ബെഡ്ഡിനു ചുറ്റും ഡോക്ടര്‍മാരും സിസ്റ്റര്‍മാരും കൂടി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അവരുടെ വെളുത്ത വസ്ത്രങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ബെഡ്ഡില്‍ കട്ട പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന രക്തമാണയാള്‍ ആദ്യം കണ്ടത്. പിന്നെയാണ് ഒരു പതിനെട്ടു പത്തൊന്‍പത് വയസ്സു തോന്നിക്കുന്ന ആ പെണ്ടകുട്ടിയെ കണ്ടത്.
ഈശ്വരാ... സോഫി... സോഫിയല്ലേയിത്...!
അയാള്‍ വിഭ്രമത്തില്‍ പെട്ടുപോയി. ശ്വാസം കിട്ടാന്‍ യത്‌നിക്കുമ്പോള്‍ വിടര്‍ന്നു വരുന്ന ആ വലിയ കണ്ണുകള്‍... ഫേസ്ബുക്കിലെ ആ കണ്ണുകള്‍ മാത്രമുള്ള പ്രൊഫൈല്‍ ഫോട്ടോ അയാള്‍ പെട്ടെന്നോര്‍ത്തു.
അനന്യ... അനന്യയല്ലേയിത്...?
സ്‌ട്രെച്ചര്‍ ബെഡ്ഡിനരികിലേക്ക് അടുപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അയാള്‍ മെല്ലെ കൈകള്‍ നീട്ടി അനന്യയുടെ കൈവിരലുകളില്‍ തൊട്ടു.
ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ കുറച്ചപ്പുറത്ത് അന്നു വൈകീട്ടു നടന്ന ആക്‌സിഡന്റില്‍ പെട്ടതായിരുന്നുവെന്നും, പ്രയാസപ്പെട്ടാണെങ്കിലും, ആ പെണ്‍കുട്ടി അയാളുടെ പേര് മാത്രമായിരുന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നത് എന്നുമെല്ലാം ഡോ. ജോസഫ് ചാക്കോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അയാള്‍ പക്ഷേ, ഒന്നും അത്ര വ്യക്തമായി കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരുവേള പിടഞ്ഞുകൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ അയാളെ തൊട്ടു. കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവള്‍ കണ്ണുകളുടെ നോട്ടം പിന്നെ അയാളുടെ മുഖത്തുനിന്നും മാറ്റിയതേയില്ല. ശരീരത്തിന്റെ വിറയല്‍ പൊടുന്നനെ നിലച്ചു. എന്നിട്ടും കണ്ണുകള്‍ അയാളുടെ മുഖത്തു തന്നെ പറ്റി നിന്നു.
മോണിറ്ററില്‍ തെന്നി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന സിഗ്നല്‍ നിലച്ചു.
ഒരു നിലവിളി അയാളുടെ തൊണ്ടയില്‍ അമര്‍ന്നു പോയി. മോളേ.. എന്നൊന്നുറക്കെ വിളിക്കാനയാള്‍ക്കു കഴിഞ്ഞതേയില്ല...
ആ വിളിയൊന്നു കേള്‍ക്കാതെ അവളും...

. ................................. .

സന്ദര്‍ശനം

2010-09-27T08:47:00.000+05:30

മരുന്നിന്റെ ക്ഷീണത്തില്‍ ഒന്നു മയങ്ങിയുണര്‍ന്നപ്പോഴേക്കും വൈകുന്നേരമായിരിക്കുന്നു.
രണ്ടു ദിവസമായി പതിവിലേറെ സന്തോഷവാനായിരുന്നു, അയാള്‍.
ആശുപത്രിച്ചുവരുകള്‍ക്കിടയിലെ മടുപ്പിക്കുന്ന ഏകാന്തത അയാളെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നില്ല.
രാവിലെ വന്ന സിസ്റ്റര്‍ റേച്ചല്‍, താന്‍ സന്തോഷവാനായി കാണപ്പെടുന്നതില്‍ അവര്‍ക്കു സന്തോഷമുണ്ടെന്നും, കാരണമറിയാന്‍ താല്പര്യമുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നിറഞ്ഞ പ്രസരിപ്പോടെ പറഞ്ഞു:
'അതെ.., ഞാന്‍ എക്‌സൈറ്റഡാണ്... എനിക്കൊരു വിസിറ്ററുണ്ട്.'
സിസ്റ്ററിന്റെ മുഖത്ത് നേരിയൊരു അമ്പരപ്പ് മിന്നി മറഞ്ഞുവെങ്കിലും അവരൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്കു പോയി.
അയാള്‍ വളരെ പ്രശസ്തനായിരുന്നതിനാലും, സന്ദര്‍ശകരെ അനുവദിച്ചിട്ടുള്ള ചുരുങ്ങിയ സമയത്ത് അദ്ദേഹത്തെ കാണാനെത്തുന്ന ആളുകള്‍ വളരെയേറെ ഉണ്ടാകാറുള്ളതിനാലും ആയിരിക്കാം, ഒരു വിസിറ്ററെ പ്രതീക്ഷിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാത്തിരിപ്പ് അവര്‍ക്കൊരു അമ്പരപ്പുണ്ടാക്കിയത്.

സന്ദര്‍ശകനെക്കാത്തുള്ള ഈ കിടപ്പ്...
അപ്രതീക്ഷിതമായി കടന്നു വരുന്ന മറ്റൊരതിഥിയെ അയാള്‍ ഭയപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു... ഒരോട്ടപ്പന്തയത്തില്‍, ഇനിയേറെ മുന്നോട്ടുപോകാനാവില്ലെന്നറിഞ്ഞും കിതച്ചുതളര്‍ന്ന് ഒരു ചാവാലിക്കുതിരയെപ്പോലെ താന്‍ വേച്ചുവേച്ച് മുന്നോട്ടു നീങ്ങുമ്പോള്‍ പിന്തുടര്‍ന്ന് അടുത്തടുത്തുവരുന്നതില്‍, ഏതാദ്യം തന്നിലേക്കെത്തുന്നു എന്നു പരിഭ്രമിച്ച് ഈ കാത്തിരിപ്പ്.

തിരക്കുപിടിച്ച അധ്യാപകജീവിതം മതിയാക്കി, പണ്ടെന്നോ മുറിഞ്ഞുപോയ എഴുത്തിനെ തിരിച്ചു പിടിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു. രോഗം പിടിമുറുക്കിയതോടെ ആത്മവിശ്വാസം ചോര്‍ന്നുപോയി.
വിദേശ സര്‍വ്വകലാശാലകളില്‍ വിസിറ്റിങ് പ്രൊഫസറായിരിക്കെ, അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ച പല വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും ചികിത്സയ്ക്ക് വിദേശത്ത് സൗകര്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടും എല്ലാം നിരസിച്ചു.
ഇതൊരു വലിയ ഹോസ്പിറ്റലൊന്നുമല്ല. ഇതിന്റെ എം.ഡി. Dr. ജോസഫ് ചാക്കോ അയാളുടെ സുഹൃത്താണ്.
എത്ര വലിയ ആശുപത്രിയും തിരഞ്ഞ് പോയിട്ടെന്താണ്?
മരണം കാത്തുള്ള ഈ കിടപ്പിന് അല്പം നീളം കൂട്ടാം എന്ന സാധ്യതയല്ലാതെ, രോഗം കൃത്യമായി നിര്‍ണ്ണയിക്കാന്‍ പോലും ആര്‍ക്കും കഴിഞ്ഞില്ല.

അദ്ദേഹം മെല്ലെ ചരിഞ്ഞുകിടന്ന്, കൈയെത്തിച്ച് ലാപ്‌ടോപ്പ് അരികിലേക്ക് നീക്കിവെച്ച് ഓണ്‍ ചെയ്തു.
ഫേസ്ബുക്കിലെ മതിലെഴുത്തുകള്‍ പരിശോധിച്ചു. ഏറെയുണ്ട്. ആരെല്ലാമാണെന്ന് മാത്രം ഒന്നോടിച്ചു നോക്കി. എല്ലാം തന്റെ ആരോഗ്യകാര്യത്തിലുള്ള ഉത്കണ്ഠ നിറഞ്ഞത്...
മെയില്‍ബോക്‌സ് തുറന്നു നോക്കി. ഇന്‍ബോക്‌സില്‍ വായിക്കാതെ കിടക്കുന്നു, ഇരുന്നൂറിലേറെ മെയ്‌ലുകള്‍; ബസുകള്‍... അനന്യയെ മാത്രമാണ് തിരഞ്ഞത്. ഇല്ല, ഒന്നുമില്ല...
സൈന്‍ ഔട്ട് ചെയ്തു.
അവിടവിടെ നരച്ചുതുടങ്ങിയ താടി തടവി അയാള്‍ വെറുതെ കിടന്നു.
കണ്ണുകള്‍ ജനലിനപ്പുറത്തേക്കു നീണ്ടു. ജനലിലൂടെ നോക്കിയാല്‍ കാണാവുന്ന പേരറിയാത്ത മരത്തിന്റെ ഇലകള്‍ മഞ്ഞച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇളംപച്ചയും മഞ്ഞയും ഇടകലര്‍ന്ന അതിന്റെ ഇലകളേയും ശിഖരങ്ങളേയും വെയില്‍ തിളക്കുന്നത് കണ്ടുകൊണ്ട് കിടന്നു. ഉച്ചയ്ക്കു ശേഷം ചെറുതായി മഴ പെയ്തിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു...
ഇലകളൊന്നിളകി. പിറകെ ജനലിലൂടെ ഒരു കാറ്റ് വന്ന് അയാളുടെ നീണ്ട് അലസമായി കിടന്നിരുന്ന, കുറേശ്ശെ നരച്ചു തുടങ്ങിയ ചെമ്പന്‍ മുടിയിഴകള്‍ തൊട്ടു.

ഇരുപത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കപ്പുറമുള്ളൊരു പകല്‍...
ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഹൃദയത്തില്‍ തുടിച്ചാര്‍ത്തു.
എന്നും ഒരു ഭീരുവായി, ഏതൊരോര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നും ഓടിയകലാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നുവോ,... ആ പകല്‍...
ഉടലില്‍ ഒരു വിറയല്‍...

സോഫി... സോഫിയാ മാത്യു.
ക്യാമ്പസവളെ സോഫിയാ ലോറന്‍ എന്നു വിളിച്ചു.
മധുരിമയോളമോ, കവിതാ മോഹനോളമോ സൗന്ദര്യമൊന്നും അയാള്‍ക്കു കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഒരാവറേജ് സുന്ദരി.. അത്രമാത്രം.
പക്ഷേ, കോളേജിലെ മിക്കവാറും എല്ലാ പയ്യന്‍സിന്റെയും സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് നേരെ കയറിപ്പോകാന്‍ മാത്രം എന്തോ ഒരാകര്‍ഷണീയത അവള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു!
ഡിഗ്രി മൂന്നാം വര്‍ഷം പഠിക്കുമ്പോള്‍, സുമനുമായിച്ചേര്‍ത്തായിരുന്നു സോഫിയയുടെ പേര് കേട്ടിരുന്നത്. സുമന്‍ അന്ന് എം.എ. മലയാളം രണ്ടാം വര്‍ഷമായിരുന്നു.
അടുത്തവര്‍ഷം, ബി.എസ്സ്.സി. മാത്‌സിലെ തോമസ് മാമ്മനുമായിച്ചേര്‍ന്നുള്ള കഥകള്‍ ഒരല്പം എരിവും പുളിയുമൊക്കെയായി ക്യാമ്പസില്‍ പറന്നു നടന്നിരുന്നു.
അതിന്റെ പ്രധാന പ്രൊമോട്ടര്‍ തോമസ് മാമ്മന്‍ തന്നെയായിരുന്നു.
ആ വര്‍ഷം, മുന്‍കാമുകന്മാര്‍ രണ്ടും കോളേജ് വിട്ട ശേഷമാണ് സോഫിയ അയാളുമായി ചങ്ങാത്തം കൂടുന്നതുപോലും.
ആയിടെയായിരുന്നു അയാളുടെ കവിതാ സമാഹാരം പുറത്തിറങ്ങിയത്.
സമൂഹത്തിലെ ജീര്‍ണ്ണതകള്‍ക്കെതിരെ സധൈര്യം കലഹിക്കുന്ന; അകം തിളപ്പിക്കുന്ന ആഗ്നേയാക്ഷരങ്ങള്‍ അയാള്‍ക്കായി ആരാധകരെ നേടി.
അതുവരെ കാര്യമായി ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതിരുന്ന അന്തര്‍മുഖനായ ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥി ക്യാമ്പസിലെ ഏറ്റവും പ്രമുഖവ്യക്തിയാവുകയായിരുന്നു.
ഒരല്പം ബുദ്ധിജീവി നാട്യത്തോടെ നടന്നിരുന്ന അയാളോട് ഒരല്പം അധികസ്വാതന്ത്ര്യമെടുത്തുകൊണ്ടുള്ള സോഫിയയുടെ പെരുമാറ്റം കണ്ടപ്പോഴേ സുഹൃത്തുക്കള്‍ മുന്നറിയിപ്പു കൊടുത്തു: അടുത്ത ഇര.
പക്ഷേ, ആ പറഞ്ഞവരുടെയെല്ലാം കണ്ണുകളില്‍ മറഞ്ഞിരുന്ന അസൂയ കണ്ട് അയാള്‍ മനസ്സില്‍ ചിരിച്ചു.
സോഫിയ നീട്ടിയ പാനപാത്രം തട്ടിനീക്കുവാന്‍ മാത്രം ശക്തനായിരുന്നില്ല; അയാള്‍.

സോഫിയയുടെ കാമുകപരിവേഷം വന്നതോടെ ആരാധികമാരുടെ പ്രണയലേഖനങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക് നിലച്ചു.
സുന്ദരികളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തെപ്പോലും സ്വാധീനിച്ച സോഫിയുടെ പ്രണയത്തില്‍ അയാള്‍ തുടിച്ചുനീന്തി.
പ്രണയം ഒരു വസന്തമായി എപ്പോഴും അയാളെ പൊതിഞ്ഞുനിന്നു. ഒരിക്കലും പൂക്കള്‍ വാടുകയോ, കൊഴിയുകയോ ചെയ്തില്ല.
അവളുടെ സാമീപ്യം ആസ്വദിച്ചലഞ്ഞുതീര്‍ത്ത പകലുകള്‍ക്കൊടുവില്‍, ഹോസ്റ്റല്‍ മുറിയില്‍ എല്ലാവരും ഉറങ്ങുമ്പോള്‍, ഉന്മാദം ബാധിച്ചവനെപ്പോലെ അയാള്‍ ഇരുട്ടില്‍ ഉണര്‍ന്നിരുന്ന് മനസ്സുകൊണ്ട് എന്തെല്ലാമോ ഭ്രാന്തുകളില്‍ മുഴുകി.
നെറ്റിയില്‍ വിയര്‍പ്പു പൊടിയുകയും, ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കുകയും, ചിന്തകളില്‍ തീ പിടിക്കുകയും ചെയ്ത ആ നേരങ്ങളില്‍ ഉടലിനെയൊന്നുറക്കാന്‍ പാടുപെട്ട് തളര്‍ന്നു കിടക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ ഉള്ളില്‍ തിരഞ്ഞു :
സോഫി തനിക്കാരാണ്?
ഉത്തരം തേടിയലഞ്ഞ രാപ്പകലുകള്‍ക്കൊടുവില്‍...

(തുടരും)

ഋതു

2010-09-01T08:35:00.000+05:30

സന്ധ്യക്കുമുമ്പേ തുടങ്ങിയതാണ് പെണ്ണുങ്ങളെല്ലാവരും തകൃതിയായ ഒരുക്കങ്ങള്‍...
ശരിക്കും ഒരു കല്യാണത്തിന്റെ മട്ടൊക്കെത്തന്നെയാണ്.
വൈകുന്നേരം ഒരു നാലുമണിയൊക്കെ ആയപ്പോള്‍ത്തന്നെ ശാരികയ്ക്ക് ചോറുകൊടുത്തിരുന്നു. രാവിലെ മുതല്‍ മടുപ്പിക്കുന്ന ഒരേയിരുപ്പായിരുന്നു. ചാരുതയും ഷീനയും പരിസരങ്ങളിലൊക്കെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നില്പാണ്. ശാരികയുടെ സ്ഥിതിയില്‍ ഒരല്പം സഹതാപമൊക്കെയുണ്ടെങ്കിലും പ്രധാനമായും ഉള്ളില്‍ ചെറിയൊരു അസൂയയും അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു.കാരണം, മൂന്നു ദിവസമായി മുതിര്‍ന്നവരുടെ ഒരു പ്രത്യേക പരിഗണന ശാരിക്കുണ്ട്. ശാരി എട്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ എത്തിയതേയുള്ളൂ. ചാരുവും ഷീനയും പത്തിലാണ്. പക്ഷേ, കണ്ടാല്‍ ശാരിക്കാണ് രണ്ടുപേരെക്കാളും മൂപ്പു തോന്നുക.
ചാരുത സ്‌കൂളിലെ പ്രധാന കായികതാരം കൂടിയാണ്. മൂവായിരം മീറ്റര്‍ ഓട്ടമാണവളുടെ ഇഷ്ടയിനം. എന്നും സ്‌കൂള്‍ വിട്ടശേഷം ഒരു മണിക്കൂറോളം സ്‌കൂള്‍ഗ്രൗണ്ടിലെ പ്രാക്ടീസിനു ശേഷമാണവള്‍ വീട്ടിലെത്തുക. ഷീനയുടെ വീട് ചാരുതയുടെയും ഷീനയുടെയും വീടിന്റെ തൊട്ടയല്‍പക്കത്താണ്.
ഈ മൂന്നു ദിവസവും സ്‌കൂള്‍ വിട്ടു വന്നാല്‍ മുഴുവന്‍ സമയവും ഷീന, ചാരുവിന്റെയും ശാരിയുടെയും വീട്ടിലായിരുന്നു.
വ്യാഴാഴ്ച, സ്‌കൂളില്‍ പോകാന്‍ നേരം തലവേദനയെന്നും പറഞ്ഞ് ശാരി കിടക്കുകയായിരുന്നു. സ്‌കൂളില്‍ പോകുന്ന കാര്യത്തില്‍ ശാരി ഒന്നാംതരം മടിച്ചി തന്നെയാണ്. അതിന് എന്തെങ്കിലും ന്യായങ്ങള്‍ കണ്ടെത്താനും അവള്‍ക്ക് പ്രയാസമില്ല.
അന്ന് വൈകിട്ട് സ്‌കൂള്‍ വിട്ട് വന്നപ്പോള്‍ത്തന്നെ ചാരുതക്ക് പന്തികേട് അനുഭവപ്പെട്ടു. കാരണം, പട്ടരുപറമ്പിലെ ദേവകി അമ്മായിയും, കാളാട്ടെ ചെറിയമ്മായി സുധയും വീട്ടിലുണ്ട്. കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങളിലെല്ലാം അമ്മയുമായി മുട്ടന്‍ വഴക്കായിരുന്നു രണ്ടും. പക്ഷേ, അന്ന് മൂന്നുപേരുംകൂടിയായിരുന്നു അടുക്കളപ്പണിയൊക്കെ. അമ്മായിമാര്‍ രണ്ടുപേരുടെയും ചെറിയ കുട്ടികള്‍ മാത്രമല്ല, അല്പം അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള ശങ്കരിച്ചിറ്റ, പൊന്നാനിയിലെ മണിച്ചേച്ചി, രാധേടത്തി എല്ലാവരും ഹാജരുണ്ട്.
സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് പോകാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ സുധമ്മായി വന്ന് ചാരുവിനെ തടഞ്ഞു.
'നീയിപ്പം അങ്ങട്ട് പോണ്ട. അനീത്തി ചേച്ചീനെ ഓവര്‍ടേക്ക് ചെയ്ത് ഇരിക്ക്ണ്ട്. ബാഗ് അപ്പൊറത്തെങ്ങാനും വെച്ച്, മാറ്റി അടുക്കളേലിക്ക് വാ.'
അമ്മായിമാര്‍ രണ്ടുപേരും ചേര്‍ന്ന് ശാരിയെ കുളിപ്പിക്കാന്‍ കൊണ്ടു പോകുമ്പോള്‍ അമ്മ ചാരുതയെ വിളിച്ചു.
'ഇയ്യ്യാ ചൂല്ട്ത്ത് ആ മുറ്യൊന്ന് അടിച്ച് വാര്. തുണി നനച്ച് നല്ലോണം മുറുക്കിപ്പിഴിഞ്ഞ് നെലം ഒന്ന് തൊടച്ചോ.'
മുറി വൃത്തിയാക്കിക്കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അമ്മ ഒരു കുടത്തില്‍ പൂക്കുല വെച്ച് നെല്ല് നിറച്ചു. വിളക്ക് വെച്ച് പച്ചരിമാവ് കൊണ്ട് നിലം അണിയിച്ചു. ഓണത്തിന് തൃക്കാക്കരയപ്പനെ അണിയിക്കും പോലെ. ചാരുതക്ക് കാര്യങ്ങളെല്ലാം മനസ്സിലായി.
ശാരിക കല്യാണമായിരിക്കുന്നു!
അമ്മ തന്നെയാണ് ആളെവിട്ട് അമ്മായിമാരെയൊക്കെ വിളിച്ച് വരുത്തിയത്. കുളി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍ ശാരിക മഞ്ഞയില്‍ ചുവന്ന പുള്ളികളുള്ള മിഡിയും, ചന്ദനക്കളര്‍ ടോപ്പുമായിരുന്നു വേഷം. അമ്മായിമാര്‍ രണ്ടും അമ്മയോട്, ശാരിയെ തറ്റുടുപ്പിച്ചതിന്റെ തമാശകള്‍ വിവരിച്ചു.
പിന്നെ എല്ലാ മരങ്ങളും തൊടീച്ചാണ് അകത്തേക്ക് വന്നത്. തൊടിയിലെ തുളസിയും, വേപ്പും, തെങ്ങും, മാവും...
മുറിയില്‍ത്തന്നെ പലകയിട്ടിരുത്തി വാഴയിലയില്‍ ശാരിക്ക് ചക്കരച്ചോറ് വിളമ്പി.
കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഷീനയും അവളുടെ അമ്മയും കൂടി വന്നു. പിന്നെ ഒരുക്കലായിരുന്നു. കണ്ണെഴുതി, ചാന്ത് തൊട്ട്,.. എല്ലാറ്റിനും വിനീതവിധേയയായി ഇരിക്കുന്ന ശാരിയെ നോക്കി ചാരുതയും ഷീനയും അടക്കിച്ചിരിച്ചു.
പിന്നെ മൂന്നു ദിവസവും ശാരിക്ക് പുറത്തുപോകാന്‍ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മുറിയില്‍ ഒരേയിരിപ്പ് തന്നെ.
'മൂത്രമൊഴിക്കാനൊക്കെ പൊറത്ത് പോകുമ്പോ, ഇത് കയ്യില് വെക്കാന്‍ മറക്കര്ത്, ട്ടോ..' ദേവകിയമ്മായി ഒരു ഇരുമ്പാണി ശാരികയുടെ കൈയില്‍ കൊടുത്തു. രക്ഷയ്ക്കാണത്രെ!
ചാരുതയും ഷീനയുമെല്ലാം അടുക്കളയില്‍ തകൃതിയായ പണിയിലായിരിക്കുമ്പോള്‍ ശാരിക്ക് ശരിക്കും മടുപ്പാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടുമൂന്നു തവണ അടുക്കളവാതിലോളം അരിച്ചരിച്ച് ചെന്നതുമാണ്. അതിന് അമ്മായിമാരുടെ വായില്‍നിന്ന് കണക്കിന് കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്തു.
ചാരുതയ്ക്കും ഷീനയ്ക്കുമായിരുന്നു അരവിന്റെ ഡ്യൂട്ടി. അമ്മിയില്‍ നിന്ന് അല്പം തോണ്ടിയെടുത്ത് ദേവകിയമ്മായി അരവിന്റെ പാകം നോക്കി.
'കാളന്ള്ളതല്ലേ? കണ്ണെഴുത്യാ തടയാന്‍ പാടില്ല്യ.'
ശങ്കരിച്ചിറ്റ വന്ന് മണ്ണാത്തിച്ചീരു വന്നെന്ന് പറഞ്ഞു.
മണ്ണാത്തിയാണ് മാറ്റ് വെയ്ക്കുക. വാഴപ്പോളയും കുരുത്തോലയും കൊണ്ടുണ്ടാക്കുന്ന, കളിപ്പാട്ടം പോലുള്ള ഒന്ന്.

.........................................................

രാവിലെ ശാരിയെ കുളിപ്പിക്കാന്‍ കൊണ്ടുപോകും മുമ്പേ തന്നെ ഷീനയും ഹാജരായി. ഒരു ചെറുസംഘമായി കുളത്തിലേക്ക്. ചാരുവിന്റെയും ശാരിയുടെയും ഇളയവന്‍ അച്ചു മൂന്നിലാണ് പഠിക്കുന്നത്. അവനുമുണ്ട് ഒരു വെട്ടുകത്തിയുമായി. കല്യാണപ്പെണ്ണ് കുളിക്കാനിറങ്ങും മുമ്പ് കുളത്തില്‍ വെട്ടും. ശാരിയുടെ തലയില്‍ ഒരു കുമ്പിള്‍ എണ്ണ തേച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ഉടലാകെ മഞ്ഞളു തേച്ചാണ് കുളി. മാറ്റൊഴുക്കിയത് കുളത്തിന്റെ അക്കരെയെത്തിക്കാന്‍ അച്ചു കല്ലെടുത്തെറിയുന്നതിന് സുധമ്മായി ശാസിച്ചു. പെണ്ണുങ്ങളുടെ കളിയാക്കലുകളില്‍ ചൂളി ഒന്നും മിണ്ടാതിരിപ്പാണ് ശാരി.
കുളി കഴിഞ്ഞു വന്ന് വാഴയില കൊണ്ട് വാ മൂടിയ കിണ്ടിയില്‍ നിന്നും, കൈയിട്ട് ഇലപൊട്ടിച്ച് ഒരിലപ്പൊതി ശാരി എടുത്തു. വാട്ടിയ വാഴയില കൊണ്ടുള്ള പൊതികളിലോരോന്നിലും നെല്ല്, തുളസി, മഞ്ഞള്‍, അരി, സ്വര്‍ണ്ണം, കരിക്കട്ട,.. ഒക്കെയാകും. ശാരിക്ക് കിട്ടിയത് മഞ്ഞളാണ്. ശങ്കരിച്ചിറ്റയാണ് പറഞ്ഞത്, മഞ്ഞള്‍ ഉത്തമമാണെന്ന്..

...........................................................

തലയില്‍ നിറയെ മുല്ലപ്പൂക്കളും വെച്ച്, പുതിയ കോടിയൊക്കെയിട്ട് വന്നപ്പോള്‍ ശാരിക്ക് എന്താ പത്രാസ്! വള്ളിക്കുന്നു നിന്ന് - അച്ഛന്റെ വീട് - നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന മറൂണ്‍ കളറിലുള്ള ലാച്ചയാണ് അവള്‍ ഇട്ടിരുന്നത്. പുതിയ ഉടുപ്പില്ലാത്തതിനേക്കാളും ചാരുവിന് വിഷമവും കുശുമ്പും തോന്നിയത്, ആകെ ഒന്നരമുഴം മുല്ലപ്പൂ മാത്രമാണ് അവള്‍ക്കും ഷീനക്കും കിട്ടിയത് എന്നതിലായിരുന്നു.
ഹും! ശാരിയുടെ തലയില്‍ ഒരാറുമുളമെങ്കിലും കാണും.
വീടിന്റെ വടക്കേപ്പുറത്തുവെച്ച് ഷീന ആരും കേള്‍ക്കാതെ ചാരുവിനെ വിളിച്ച് ചെവിയില്‍ പറഞ്ഞു:
'ശാര്യൂങ്കൂട്യായി...! ഇനിപ്പോ... നമ്മളായില്ലാന്ന്ച്ചാ... ഇനി ജീവിച്ചിര്ന്ന്ട്ട് കാര്യണ്ടോ!?
'.......................'
ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി കേട്ട് രണ്ടാളും തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോഴുണ്ട്; മണിച്ചേച്ചി!
അത് ഒരു വള്ളിപുള്ളി വിടാതെ, പെണ്ണുങ്ങളുടെ സദസ്സില്‍ കൊണ്ടുപോയി കൈയും കലാശവും കാട്ടി അവതരിപ്പിച്ച് കയ്യടി വാങ്ങിയപ്പോഴാകും മണിച്ചേച്ചിക്ക് സമാധാനമായത്!

................................................................

അന്നു മാത്രമല്ല; പിന്നെ ആഴ്ചകളോളം ചാരുവിന്റെ പേടി അതു തന്നെയായിരുന്നു. താനിനി കല്യാണമാവാതിരിക്കുകയെങ്ങാനും...?
ശാരി എട്ടിലാണ്. താന്‍ പത്തിലും!

..................................................................

അതില്‍പ്പിന്നെ ഓരോ നാളും അവള്‍ക്ക് ചിന്തയുടെ കനം തൂങ്ങിയ നാളുകളായി.
ഒന്നു പൂക്കാന്‍ കഴിയാതെ, ഒരു പാഴ്മരമാകുമോ താനെന്ന ആധിയില്‍ ചാരു കൂടുതല്‍ മെലിഞ്ഞു വന്നു.
ഇളയ കുട്ടികളായ ശാരിയുടെയും അച്ചുവിന്റെയും അത്രയും പരിഗണന വീട്ടില്‍ നിന്നൊരിക്കലും അവള്‍ക്ക് അനുഭവിക്കാനായിരുന്നില്ല. എന്തോ അജ്ഞാതമായ കാരണത്താല്‍ താന്‍ തഴയപ്പെടുന്നു എന്നൊരു ഭയം ചാരുവിന് എന്നുമുണ്ടായിരുന്നു.
പ്രകൃതിയും തന്നെ ഒന്നു തൊടാന്‍ മടിക്കുന്നതെന്തേ?
സ്‌കൂളിലെ ഫിസിക്കല്‍ എജ്യുക്കേഷന്‍ അധ്യാപികയായ അനിതടീച്ചര്‍ ഒരു ദിവസം ചാരുവിനെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു.
'ചാരുതയ്ക്ക് എന്താണു പറ്റിയത്? ഒരു ഉന്മേഷമൊന്നും കാണാനില്ലല്ലോ? ദാ, സബ്ജില്ലാ മീറ്റാണ് വരാന്‍ പോകുന്നത്. നിന്റെ പഴയ മിടുക്കൊക്കെ തിരിച്ചു വരണം. കഴിഞ്ഞ തവണ ഡിസ്ട്രിക്റ്റ് ഫസ്റ്റ് ജസ്റ്റാണ് മിസ്സായത്. മൂവായിരത്തില്‍ നമ്മുടെ സ്‌കൂള്‍ മൊത്തം നിന്നെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.'
'...........................................'
'എന്തു പ്രശ്‌നമുണ്ടെങ്കിലും എന്നോട് പറയാന്‍ മടിക്കണ്ട. നല്ലൊരു ഭാവിള്ള കുട്ട്യാ നീയ്.'
തിരിച്ച് പോരുമ്പോള്‍, ചാരു ആലോചിച്ചത് തനിക്കിതെന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്നായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ പ്രാക്ടീസിന് അധികമൊന്നും ചെല്ലാറില്ല. അതാണ് അനിതടീച്ചര്‍ വിളിപ്പിക്കാന്‍ കാരണം.
ഇനി നല്ല തയ്യാറെടുപ്പോടെ വേണം സബ്ജില്ലാ മീറ്റിന് പോകാനെന്ന് അവള്‍ ഉറപ്പിച്ചു.
അതില്‍പ്പിന്നെ, സ്‌കൂള്‍ വിട്ടശേഷം ഗ്രൗണ്ടില്‍ ഒരു മണിക്കൂര്‍ പ്രാക്ടീസിനു ശേഷം മാത്രമാണ് ചാരു വീട്ടിലേക്കു പോകുന്നത്. ശാരി മറ്റു കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോള്‍ ഷീന ചാരുവിന് കൂട്ടായി അവള്‍ വരും വരെ ഗ്രൗണ്ടിനരികിലിരിക്കും. വേറെയും കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടാകും പ്രാക്ടീസിനായി...

.......................................................................

സബ്ജില്ലയിലും ജില്ലയിലും ചാരുത മൂവായിരം മീറ്ററില്‍ ഒന്നാമതെത്തി. അവള്‍ സ്വയം പ്രചോദിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഇരുപതാം തിയ്യതി സംസ്ഥാന സ്‌കൂള്‍ മീറ്റ്. അതില്‍ സ്വര്‍ണ്ണം!
പാലക്കാടാണ് സ്റ്റേറ്റ് മീറ്റ്.
ട്രെയിനിലായിരുന്നു പാലക്കാട്ടേയ്ക്കുള്ള യാത്ര. കോയമ്പത്തൂരിലേക്കുള്ള പാസഞ്ചര്‍ ട്രെയ്‌നായിരുന്നു. സൈഡിലെ സീറ്റായിരുന്നു ചാരുവിനിഷ്ടം. പക്ഷെ, അവിടെ റഷീദ്മാഷാണ്. അതിനടുത്ത് പത്ത് ഡി.യിലെ ഉമര്‍. ഷോട്ട്പുട്ടിനാണ് അവന്‍ മത്സരിക്കുന്നത്. പിന്നെ ചാരുത. അറ്റത്ത് ലതിക. അവളും പത്താം ക്ലാസ്സിലാണ്. ലോംഗ്ജംപ് താരം. എതിര്‍വശത്തെ സീറ്റിലാണ് അനിത ടീച്ചര്‍. ആ സീറ്റില്‍ പിന്നെ പൊള്ളാച്ചിയിലേക്കോ മറ്റോ പോകുന്ന മൂന്നംഗ മലയാളി കുടുംബം.
ലതിക ഇരിക്കുന്നതിന്റെ അപ്പുറത്തുള്ള ആളൊഴിഞ്ഞ ഒറ്റസീറ്റില്‍ സ്ഥലം പിടിക്കാനാകണം, ആരോ ഇട്ട പത്രം ചാരുത കൈയെത്തിച്ച് എടുത്തു. പഴയ പത്രമാണെങ്കിലും അവള്‍ നേരെ സ്‌പോര്‍ട്‌സ് പേജ് വെറുതെ മറിച്ച് നോക്കി.
ശാന്തി സൗന്ദരാജന്‍ ആത്മഹത്യക്കു ശ്രമിച്ചു എന്ന വാര്‍ത്തയിലാണ് അവളുടെ കണ്ണുകളുടക്കിയത്.
ദോഹ എഷ്യന്‍ ഗെയിംസില്‍ ഇന്ത്യക്കുവേണ്ടി മത്സരിച്ച ശാന്തി ലിംഗപരിശോധനയില്‍ സ്ത്രീയല്ലെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെട്ടതില്‍ മനം നൊന്ത് ആത്മഹത്യക്കു ശ്രമിച്ചു എന്ന വാര്‍ത്തയായിരുന്നു അത്.
വായിച്ചു കഴിഞ്ഞും പത്രം അലസമായി മടിയിലിട്ട് ചാരു തീവണ്ടിയുടെ ജനലിനപ്പുറം പിറകിലേക്കോടി മറയുന്ന പാലക്കാടന്‍ ഗ്രാമദൃശ്യങ്ങളില്‍ വെറുതെ കണ്ണയച്ചു.
അവള്‍ക്കെന്തോ, മനസ്സിനൊരു വല്ലാത്ത മുറുക്കം അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മങ്ങിയ വെയിലില്‍ തലപൊന്തിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന കരിമ്പനകള്‍ക്കു മേലെ പെയ്യാതെ, ആകാശത്തില്‍ നിന്നും തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കറുത്ത മേഘങ്ങള്‍...
എങ്കിലും മഴ പെയ്യുമെന്ന് തോന്നിയില്ല.

......................................................................

റെയില്‍വേ സ്‌റ്റേഷനില്‍ ഇറങ്ങുമ്പോഴും, ചാരുതയ്ക്ക് പ്രസരിപ്പ് തിരിച്ചു കിട്ടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നവര്‍ ചിരിച്ചുകളിച്ച്, വളരെ സന്തോഷത്തോടെ പോകുമ്പോഴും, ചാരു തോളില്‍ തൂക്കിയിട്ട ബാഗിന്റെ വള്ളിയില്‍ വെറുതെ തിരുപ്പിടിപ്പിച്ച് ഒന്നും മിണ്ടാതെ നടക്കുകയായിരുന്നു.

......................................................................

സ്റ്റാര്‍ട്ടിംഗ് ബ്ലോക്കില്‍ കാലുകള്‍ ഉറപ്പിച്ച് കാതുകൂര്‍പ്പിച്ച് നില്‍ക്കുകയാണ് ചാരു.
ഇനി കാണികളുടെയും മറ്റു മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുന്ന കുട്ടികളുടെയും ഒഫീഷ്യലുകളുടെയുമെല്ലാം ശബ്ദം കാതുകളില്‍ നിന്നും തുടച്ചു കളയണം...
Concentrate... Concentrate...!
കണ്ണുകള്‍ മുന്നില്‍, ഇടത്തോട്ടു വളഞ്ഞു പോകുന്ന കുമ്മായവരകളുള്ള ട്രാക്കില്‍ തറഞ്ഞുനിന്നു.
മൂവായിരം മീറ്ററുകള്‍ കുതിച്ചു പിന്തള്ളി ഏറ്റവുമാദ്യം റിബ്ബണില്‍ തൊടുന്നത് ചാരുതയാവണം.
ഓണ്‍ യുവര്‍ മാര്‍ക്ക്.....
'ദേ..., ഈ കുട്ടീടെ കാലീന്ന് ചോര...'
തൊട്ടുപിന്നില്‍ നിന്നും ഒരു കുട്ടിയുടെ ശബ്ദം.
ചാരുവിന്റെ ഷോട്‌സിനിടയിലൂടെ..., ഉള്ളംതുടയിലൂടെ, നിലത്തു തൊട്ടിരിക്കുന്ന കാല്‍മുട്ടിലൂടെ ഒരു ചുവന്ന വര മണല്‍ തൊട്ടു...
ഉടലില്‍ ഒരു വിറയല്‍ പടരുന്നത് അവളറിഞ്ഞു...

.......................................................................

അനിതടീച്ചര്‍ അവളുടെ തോളില്‍ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ മനസ്സില്‍ സഹതാപമായിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ അവസരത്തിന്റെ വേദനയും...
ചുവന്ന ഷാള്‍ ചാരുവിന്റെ അരയില്‍ ചുറ്റിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
പവലിയന്നപ്പുറത്തെ തണല്‍മരത്തിന് കീഴിലെത്തിയപ്പോള്‍ കുറെ പൂക്കള്‍ ചാരുവിന്റെ ദേഹത്തും, ചുററിനുമായി കൊഴിഞ്ഞു വീണു.
തുടുത്ത, ചുവന്ന പൂക്കള്‍...
വാക പൂത്തിരിക്കുന്നു.

പുതിയ ബ്ലോഗ് | ക്ലിക്കര്‍

2010-08-22T11:20:00.003+05:30

.PLEASE CLICK HERE.

സുമിത്രേച്ചി (മൂന്ന്‌)

2009-11-22T23:20:00.000+05:30

"നീയെന്തിനാ കണ്ടോരെട്ത്ത്ന്ന്‌ ഓരോന്ന്‌ വാങ്ങിത്തിന്ന്‌ണ്‌?"
അടുക്കളയിലേക്ക്‌ ചെന്നയുടനെ അമ്മയുടെ ചോദ്യം.
"കണ്ടോരോ! സുമിത്രേച്ചി തന്ന ഒരുണ്ണിയപ്പം തിന്നതിനാണോ?"
"ഒന്നിനാത്രം പോന്ന ചെക്കനാ. ചിന്തേം കഥേംല്ല്യാണ്ടായാൽ എന്താ ചെയ്യ്യാ..."
കഴുകുവാനുള്ള പാത്രങ്ങളെടുത്തു പോകുന്നതിനിടയിൽ അമ്മ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്തായാലും കൂടുതൽ വിശദീകരിച്ചറിയാനൊന്നും നിൽക്കാതെ ഞാനെന്റെ മുറിയിലേക്ക്‌ മടങ്ങി. അമ്മയും സുമിത്രേച്ചിയും തമ്മിൽ എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്‌ എന്നു തോന്നി. പക്ഷേ, സുമിത്രേച്ചിയോട്‌ അമ്മ നേരിട്ട്‌ അത്തരത്തിലൊന്നും പെരുമാറുന്നതായും കണ്ടില്ല. ഭക്ഷണത്തിൽ മായമെന്തെങ്കിലും പെട്ടിട്ടുണ്ടാകുമെന്നാണ്‌ അമ്മയുടെ ഭയമെന്ന്‌ പിന്നെയാണ്‌ മനസ്സിലായത്‌.
സുമിത്രേച്ചിയുടെ ദാമ്പത്യം അത്ര സുഖകരമല്ല. കണ്ടാൽ തോന്നുന്ന പോലെയൊന്നുമല്ല സുമിത്രേച്ചിയുടെ ഭർത്താവ്‌. അയാൾ ശരിക്കും ഒരു മുരടനാണത്രെ.
സംശയം...! അത്‌ രോഗാവസ്ഥയിലായിരുന്നു അയാൾക്ക്‌.
സുമിത്രേച്ചിയുടെ സൗന്ദര്യമാണ്‌ അയാൾക്കൊരു വെല്ലുവിളിയായി നിന്നത്‌.
കിഴക്കേതിലെ രാധേടത്തി ഇടക്ക്‌ മസാലയരക്കാൻ വരും. കറിക്കുള്ളതല്ല. ശുദ്ധ പരദൂഷണം.
കിഴക്കേ കോലായിലിരുന്ന്‌ അമ്മയും രാധേടത്തിയും ഒച്ചയടക്കി പറയുന്നതിലെ പൊട്ടും പൊടിയുമൊക്കെ കേട്ടാണ്‌ ഒരേകദേശ ധാരണ കിട്ടിയത്‌.
സുമിത്രേച്ചിയും ഭർത്താവും ലോഡ്ജിലാണത്രേ താമസം. അടുത്തൊരു വീട്ടിലുള്ള എന്റെ പ്രായക്കാരനൊരു പയ്യനെയും ചേർത്ത്‌ ചില കഥകളൊക്കെ കേട്ടിരിക്കുന്നത്രെ. അത്‌ ഇനി അയാളുടെ ഭാവനയോ, കൂട്ടുകാരോടുള്ള ചെറുക്കന്റെ വീമ്പുപറച്ചിലോ ആണോ എന്നു തിട്ടമില്ല.
ഏതായാലും PDCക്ക്‌ ഫാറൂഖ്‌ കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടി പോകുന്നത്‌ വരെ സുമിത്രേച്ചിയുമായി അധികമൊന്നും മിണ്ടാനും പറയാനും നിന്നില്ല. താൽപര്യമില്ലാഞ്ഞിട്ടൊന്നുമല്ല. എപ്പോഴും അമ്മയുടെ ഒരു നോട്ടം അവിടെ എല്ലായിടത്തുമുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മുന്നിൽ മിടുക്കൻ കുട്ടിയാവാനുള്ള ഒരു ശ്രമം.
അല്ലെങ്കിൽത്തന്നെ തുടർപഠനത്തിന്റെ നല്ല സാധ്യതകളെല്ലാം വേണ്ടെന്നു വെച്ച്‌ നാട്ടിലെ ഏതെങ്കിലും കോളേജിൽ ചേർന്നാൽ മതി എന്ന എന്റെ വാശി, അച്ഛന്‌ ഒട്ടും പഥ്യമായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഗൾഫിൽ നിന്നും വന്നിരുന്ന ഓരോ കത്തിലും അത്‌ ധ്വനിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അമ്മ എന്നെ അക്കാര്യത്തിലൊന്നു ഗുണദോഷിക്കാൻ പോലും നിന്നിട്ടില്ല. എന്റെ വഴികളൊക്കെ ശരിയായിരിക്കും എന്ന ഒരു വിശ്വാസമായിരുന്നു; എന്തോ അമ്മക്ക്‌ എക്കാലത്തും. ആ വിശ്വാസം എന്നും ദൃഢമാക്കി നിലനിർത്താൻ എനിക്ക്‌ അമ്മയുടെ മുന്നിൽ കൂടുതൽ നല്ല കുട്ടിയായിരുന്നേ മതിയാകുമായിരുന്നുള്ളൂ.
വീട്ടിൽനിന്നും ഒരു പത്തുമുപ്പത്തഞ്ചു കിലോമീറ്റർ ദൂരം മാത്രമേ കോളേജിലേക്കുള്ളൂ. എന്നും പോയിവരാം. എന്നിട്ടും ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങി രണ്ടു മാസത്തിനകം ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽത്തന്നെ കൂടുകയായിരുന്നു.
പിന്നീട്‌ എന്റെ ചിന്തകളിലൊന്നും സുമിത്രേച്ചി അങ്ങനെ കാര്യമായൊന്നും കടന്നു വന്നിട്ടില്ല.
ഞാൻ ഡിഗ്രി മൂനാം വർഷമായിരിക്കുമ്പോൾ നാണുവേട്ടനും കാർത്ത്യായനിയേടത്തിയും ഇവിടുത്തെ പുരയിടം വിറ്റ്‌ ഇരിങ്ങാവൂരിൽ വീട്‌ വെച്ച്‌ അങ്ങോട്ട്‌ താമസം മാറ്റിയിരുന്നു.നാണുപ്പിള്ളയുടെ ചായക്കടയുടെ ഭാഗത്ത്‌, റെയിലിന്റെ ചാമ്പ്രയിലുള്ള ഇസ്മയിലിന്റെ ടീഷോപ്പ്‌ വന്നു.
എന്റെ പി.ജി. അവസാനിക്കുമ്പോഴേക്കും സുമിത്രേച്ചിയുടെ ജീവിതം ഒരു ദശാസന്ധിയിലെത്തിയിരുന്നു.
കിഴക്കേതിലെ രാധേടത്തിയാണ്‌ ആ വാർത്തയും കൊണ്ടുവന്നത്‌.സുമിത്രേച്ചിയെ ഭർത്താവ്‌ ഉപേക്ഷിച്ചു. പണിക്കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പെണ്ണിനെ അയാൾ കല്യാണവും കഴിച്ചത്രെ.
കിഴക്കേ കോലായിലിരുന്ന്‌ അമ്മയും രാധേടത്തിയും കൂടി ഇരുട്ടും വരെ ഉഗ്രൻ ചർച്ചയായിരുന്നു. മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ഓരോ കലഹങ്ങളുടെയും വിശദാംശങ്ങളും സംഭാഷണങ്ങളും സഹിതം രാധേടത്തിയുടെ ഒരു ചാക്യാർകൂത്തു തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
മനസ്സ്‌ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമായി.
ഈ വേർപിരിയൽ സുമിത്രേച്ചിക്ക്‌ നല്ല രീതിയിലുള്ള ഒരു മാറ്റമായേക്കുമെന്നും തോന്നി.
പക്ഷേ, അവർക്കു കുട്ടികൾ മൂന്നാണ്‌. ആ മൂന്നു പെൺകുട്ടികളും സുമിത്രേച്ചിയുടെ കൂടെയാണ്‌.
നാണുപ്പിള്ള ശരിക്കും വൃദ്ധനായി മാറിയിരുന്നു. അയാൾ ഒറ്റക്കെങ്ങനെ കുടുംബം താങ്ങാനാണ്‌? ഒമ്പതിൽ തോറ്റ്‌ പഠനം അവസാനിപ്പിച്ച മകൻ കോട്ടികളിച്ചും,അങ്ങാടിയിലുള്ള ഒരു പീടികമുറിയിൽ കാരംസ്‌ കളിച്ചും നേരം കൊല്ലും.
സുമിത്രേച്ചി അടുത്തൊരു വലിയ വീട്ടിൽ വീട്ടുജോലിക്കു പോയിത്തുടങ്ങി.
രാധികേച്ചിയുടെ അമ്മയോ, കിഴക്കേതിലെ രാധേടത്തിയോ പുതിയ വാർത്തകളെന്തെങ്കിലും കൊണ്ടു വരുമ്പോൾ ഞാനും കാതു കൂർപ്പിക്കും.
സുന്ദരിയായ ഒരു വീട്ടുജോലിക്കാരിക്ക്‌ എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചുകൂടാ എന്ന്‌ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
പലപ്പോഴായി കിഴക്കേ കോലായിൽ അരങ്ങേറിയ രാധേടത്തിയുടെ കൂത്തുകളിലൊന്നും ഞാൻ ഭയപ്പെട്ട പോലുള്ള കഥകളൊന്നും കേട്ടില്ല.
ഇടക്കൊരിക്കൽ അറിഞ്ഞു: മക്കളെ അനാഥാലയത്തിലാക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന്‌. അതിന്റെ ന്യായാന്യായ ചർച്ച്കൾ ഞാനേതായാലും കേൾക്കാൻ നിന്നില്ല.
പിന്നീടൊരിക്കൽ കേട്ടു: സുമിത്രേച്ചി ബംഗ്ലൂരിൽ ഒരു സമ്പന്ന മുസ്ലിം വീട്ടിൽ വേലക്കാരിയായി നിൽക്കുകയാണെന്നും, വീട്ടുടമ അവരെ മതം മാറ്റി അയാളുടെ മൂന്നാം ഭാര്യയാക്കി എന്നും; അതല്ല, കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നും....
കേൾക്കുന്ന കഥകളെല്ലാം കുറെയേറെ അവ്യക്തമായിരുന്നു എല്ലായ്പേ്പാഴും.
ഒടുക്കം ഇന്നലെ കലൂരിൽ വെച്ചു കണ്ട സ്ത്രീ...
ഒരിക്കൽ എനിക്കേറെ പ്രിയങ്കരിയായിരുന്ന സുമിത്രേച്ചി പൂരിപ്പിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു സമസ്യയായി...
സുമിത്രേച്ചിക്ക്‌ യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചതെന്താണെന്നു വ്യക്തമാക്കാതെ കഥയവസാനിപ്പിക്കുകയല്ലാതെ നിവൃത്തിയില്ല.
ഇതൊരു കഥയില്ലാക്കഥയായതിൽ ക്ഷമിക്കുക.
കാരണം, ഇതൊരു കഥയല്ലാക്കഥയാണ്‌!

സുമിത്രേച്ചി (രണ്ട്‌)

2009-10-02T08:51:00.002+05:30

പിന്നീട്‌ വല്ലപ്പോഴും നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ സുമിത്രേച്ചിയെ ഒന്നു കണ്ടാലായി.
ഇതിനിടയിൽ രാധികേച്ചിയുടെ വീടിന്റെ വടക്കേതിലെ കുഞ്ഞാക്കയുടെ പുരയിടം നാണുവേട്ടൻ വാങ്ങി അങ്ങോട്ടു താമസം മാറ്റിയിരുന്നു.
ഞാൻ പത്തിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്തായിരുന്നു സുമിത്രേച്ചിയുടെ കല്യാണം. അക്കൊല്ലത്തെ ഓണം കഴിഞ്ഞ സമയം.
ഹോസ്റ്റലിന്റെ പിറകുവശത്തെ പുളിമരച്ചോട്ടിലിരുന്ന് ദീപകിനോട്‌ ഞാൻ സുമിത്രേച്ചിയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾക്കൊപ്പം, പാവാടയും തെറുത്തുകയറ്റി തുമ്പപ്പൂവും നെല്ലിപ്പൂവും പറിക്കാൻ വരുന്ന; വടേരിക്കാട്ടിൽ, മരിച്ച കുട്ടിശങ്കരൻ നായരുടെ പ്രേതത്തെക്കണ്ട കഥ പറഞ്ഞ്‌ പേടിപ്പിക്കുന്ന സുമിത്രേച്ചിയെപ്പറ്റി...
നാളെ സുമിത്രേച്ചിയുടെ വിവാഹമാണ്‌.

എട്ടുപത്ത്‌ പേരുണ്ട്‌ ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിഗ്യാങ്ങ്‌. അതിൽ എന്നോടായിരുന്നു സുമിത്രേച്ചിക്ക്‌ കൂടുതൽ ഇഷ്ടം എന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌. ഞാനൊരല്‌പം കൂടുതൽ നാണംകുണുങ്ങിയായതുകൊണ്ടായിരിക്കാം.

ഒമ്പതിലെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞുള്ള വെക്കേഷൻ.
പൂട്ടിപ്പോയ ചാരായഷാപ്പിന്റെ പൊളിഞ്ഞ, ചെറിയ കെട്ടിടമായിരുന്നു നാട്ടിലെ എന്റെ സുഹൃദ്‌സംഘത്തിന്റെ താവളം.
ഉടലു പൂത്തുതുടങ്ങുന്ന കാലമാണ്‌.
ജീവിതം ഒരുത്സവമാണെന്ന് ആദ്യമായി തിരിച്ചറിവു വരുന്നു...
അന്ന് ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും കൊടിയേറ്റകാലമായിരുന്നു.
നാട്ടിലെ സുഹൃത്തുക്കളായ സലീമും ഗോപുവുമുണ്ട്‌ കൂടെ. പഴയ ചാരായഷാപ്പിന്റെ വരാന്തയിലിരിക്കുകയായിരുന്നു.
"എടാ, നാണുപ്പിള്ളേന്റെ മോള്‌ ഒരു സംഭവമാണല്ലേ...?"
"ഊം..?"
"സുമിത്രേയ്‌! കിടിലൻ ചരക്കാട്ടോ" ഗോപുവാണ്‌. സുമിത്രേച്ചിയെ അങ്ങനെ വിശേഷിപ്പിച്ചതിൽ ഗോപുവിനോട്‌ ഈർഷ്യ തോന്നി.
"നീ പോടാ..."
"നിന്റെ അയൽവാസിയല്ലേ? ഒന്ന്‌ ട്രൈ ചെയ്ത്‌ നോക്കടാ!"
"ഗോപൂ, നീ വെറുതെ വേണ്ടാത്തത്‌ പറയണ്ട. സുമിത്രേച്ചി എനിക്കങ്ങനെയല്ല..."
"ഓ പിന്നെ! എടാ, അവളു പോക്കാ...!"
"അതന്ന് നിന്നെ തല്ലാനോങ്ങിയതിന്റെ ചൊര്‌ക്കല്ലേടാ..." സലീം പറഞ്ഞത്‌ പുതിയ അറിവായിരുന്നു.സുമിത്രേച്ചി ഗോപുവിനെ തല്ലാനോങ്ങിയോ..!?
"എടാ, ഇവനിന്നാളൊരു ദിവസം ഒന്നു മുട്ടി നോക്കിയതാ! കാലിലെ ചെരിപ്പൂരി ഒന്നു കിട്ടേണ്ടതായിരുന്നു. ഇനി മേലാൽ ഈ കളിയെടുത്താൽ ഒറപ്പായും പൊട്ടിക്കുമ്ന്നാ പറഞ്ഞേ."
"ഹ! അവളൊരു ശീലാവതി. ആദ്യൊക്കെ അങ്ങനെത്തന്നെയാവും. നിനക്ക്‌ കാണാം.."
എനിക്ക്‌ ഗോപുവിനെ ഇടിച്ചു പരിപ്പിളക്കണമെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ, ഞങ്ങളുടെ രണ്ടുപേരുടെയും ആരോഗ്യസ്ഥിതി വെച്ച്‌ അത്‌ ആത്മഹത്യാപരമാകും എന്നുള്ളത്‌ കൊണ്ട്‌ ഞാനെഴുന്നേറ്റു.
"ഞാൻ പോവ്വാ!"
പോകുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നും ഗോപു വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു:
"നീയൊരു ഓപ്പണിംഗ്‌ ഇട്ടു തന്ന മതി. ബാക്കി ഞാനായിക്കൊള്ളാം."
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോന്നു.
ഇല്ല. സുമിത്രേച്ചിയെ എനിക്കൊരിക്കലും അത്തരത്തിൽ കാണാനാവില്ല. ആ ഗോപു ശരിയല്ല. അവനോട്‌ കമ്പനിയൊന്ന്‌ കുറയ്ക്കുന്നതാണ്‌ നല്ലത്‌.
വീടെത്തുവോളം മനസ്സിൽ അവൻ പറഞ്ഞതായിരുന്നു. ഗോപുവെന്ന സാത്താൻ പാപത്തിന്റെ പഴം നീട്ടി ഇതു കഴിക്ക്‌, ഇതു കഴിക്ക്‌ എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
ഇനിയേതായാലും സുമിത്രേച്ചിയെ കാണാതിരിക്കുന്നതാകും നല്ലത്‌ എന്നു തീരുമാനിച്ചു. അവൻ വെറുതെ മനസ്സ്‌ കുത്തിമറിച്ചു!
ഇനി സുമിത്രേച്ചിയെ കാണുകയോ, മിണ്ടുകയോ വേണ്ട എന്നു തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും സുമിത്രേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ കയറി അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ ഇരിങ്ങാവൂർക്ക്‌ പോയിരിക്കുന്നു എന്ന് കാർത്ത്യായനിയേടത്തി പറഞ്ഞപ്പോൾ, മനസ്സിൽ തൊന്നിയതെന്താണ്‌!?
നാലു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്‌ ഞാൻ സ്കൂളിലേക്ക്‌ തിരിച്ചുപോയി. ഇനി പത്താം ക്ലാസ്സാണ്‌. ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങാൻ രണ്ടു ദിവസം കൂടിയുണ്ട്‌. പോകുന്നതിനിടയിൽ സുമിത്രേച്ചിയെ കാണാതിരിക്കാൻ മനഃപൂർവ്വം ശ്രമിച്ചു.
ദീപക്‌ ഹോസ്റ്റലിലെത്തിയ ഉടനെ എന്നെക്കാണാൻ റൂമിൽ വന്നു. ഞാനും ദീപകിനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ ഒരല്‌പം വായനയൊക്കെയുള്ള കൂട്ടത്തിലാണ്‌.
ചിന്തകളൊന്നും ഞങ്ങളുടെ പ്രായക്കാരുടേതല്ല. മുതിർന്നവരുടേതു പൊലെ പക്വതയുള്ള പെരുമാറ്റവും സംസാരവുമൊക്കെയാണ്‌. ഒരു വിദഗ്ധാഭിപ്രായം ചോദിച്ചറിയാൻ എനിക്കു പറ്റിയ ആൾ ദീപക്കാണ്‌.
"നന്ദൂ; നമ്മുടെയീ പ്രായത്തിൽ അങ്ങനെ പലതും തോന്നും. തോന്നിയില്ലെങ്കിൽ ചുറ്റുപാടുകൾ അങ്ങനെ തോന്നിപ്പിക്കും. പക്ഷേ, നല്ല ബന്ധങ്ങൾ മിസ്സ്‌യൂസ്‌ ചെയ്താൽ നമുക്കത്‌ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകും. ചിലപ്പോൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത പ്രത്യാഘാതങ്ങളാകും ഉണ്ടാവുക. എനിക്കടുത്തു പരിചയമുള്ള പലർക്കും അങ്ങനെ പലവിധ പ്രശ്നങ്ങളും ഉണ്ട്‌."

ഏതായാലും അതോടുകൂടി, ഗോപു എന്ന സാത്താനെ മനസ്സിൽ നിന്നും ഞാൻ ഏറെക്കുറെ ചവിട്ടിപ്പുറത്താക്കി. (എന്നിട്ടും അവനൊരു നിഴലായി അവിടെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നിരുന്നോ!?)
പിന്നീട്‌ അറിയുന്നത്‌ സുമിത്രേച്ചിയുടെ കല്യാണമുറച്ചു എന്നാണ്‌.

ഞാൻ പത്തു കഴിഞ്ഞിട്ടാണ്‌ പിന്നെ സുമിത്രേച്ചിയെ കാണുന്നത്‌. അവരുടെ ഭർത്താവിനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്‌ സുമിത്രേച്ചിയെ പ്രസവത്തിന്‌ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്നതിന്റെ പിറ്റേ ആഴ്ചയാണ്‌.
നല്ല ഉയരം കൂടിയ ഒരു ഇരുനിറക്കാരൻ. കാണാൻ അത്ര സുന്ദരനൊന്നുമല്ലെങ്കിലും മോശവുമല്ല. കഴുത്തിനൊരല്‌പം നീളക്കൂടുതലുണ്ടോന്നു മാത്രം. കൽപ്പണിക്കാരനാണ്‌. അല്‌പം റിസേർവ്വ്‌ഡ്‌ ക്യാരക്റ്ററായി തോന്നിയ കാരണം ഞാൻ സൗഹൃദത്തിനൊന്നും പോയില്ല.
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്‌ വേലിക്കൽ വെച്ച്‌ സുമിത്രേച്ചിയെ കണ്ടു.
ആറാം മാസത്തിൽത്തന്നെ സുമിത്രേച്ചിക്ക്‌ കുറച്ചു വലിയ വയറായിരിക്കുന്നു.
"നന്ദൂ... നിയ്യ്‌ വെല്ല്യ ആളായപ്പോ ഞങ്ങള്യൊക്കെ മറന്നു, ല്ലേ..?"
ഞാനിറങ്ങി വേലിക്കരികിലേക്കു ചെന്നു.
എന്റെ ബാല്യത്തിൽ കഥകളിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിവന്ന് എനിക്ക്‌ കളിക്കൂട്ട്‌ തന്ന രാജകുമാരി,..
അല്‌പകാലം മുമ്പ്‌ വേനൽപകലുകളിൽ എന്റെ ചിന്തകളെ അസ്വസ്ഥമാക്കിയ സുന്ദരി...
നല്ല വെളുത്ത സുമിത്രേച്ചി ഒന്നുകൂടി വിളർത്ത പോലെ. വലിയ വയറുണ്ടെന്നല്ലാതെ, തടി ഒട്ടും കൂടിയിട്ടില്ല. സൗന്ദര്യത്തിനും കുറവില്ല.
"ഏയ്‌... ആരു പറഞ്ഞു! ഞാൻ പഴയ ആള്‌ തന്നെയാ. സുമിത്രേച്ചിയാ മാറിയത്‌..."
"നീ പോടാ... ഇപ്പഴും ഞാനല്ലേ ആദ്യം വിളിച്ച്‌ മിണ്ടീത്‌? വന്നിട്ട്‌ ഇത്രേം ദിവസത്തിനിടക്ക്‌ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ്‌ നോക്ക്യോ നിയ്യ്‌?"
"കോളേജിലൊക്കെ ആപ്ലിക്കേഷൻ അയക്കേണ്ട തെരക്കിലായിരുന്നു. അതോണ്ടല്ലേ?...... അല്ലാ, ആളെവിടെ? ഇവിടെണ്ടോ?"
"ഇല്ല്യ. പോയി. പണിള്ളതല്ലേ..."
"ഇന്യെന്നാ വര്‌ാ? ഞാനിതുവരെ ഒന്നു പരിചയപ്പെട്ടിട്ടില്ലല്ലോ!"
"എന്നാ വര്‌ാന്നറീല്ല. ഇനിപ്പങ്ങനെ വരവൊന്നുണ്ടാവില്ല. വന്നിട്ടെന്താ......."
പകുതിക്കുവെച്ച്‌ നിർത്തി, പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തപോലെ, "ഞാനിപ്പ വരാട്ടോ. നിയ്യിവിടെ നിക്ക്‌. തെരക്കൊന്നുല്ല്യല്ലോ?"
"ഇല്ല്യ."
"പ്പോ, വരാം!"
അടക്കിവെച്ചൊരു ദുഃഖം ഉള്ളിലുണ്ടെന്ന് പുറത്ത്‌ കാണിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വേദനാഭാവം മിന്നിമറഞ്ഞപോലെ തോന്നിയിരുന്നു. അതെനിക്കു വെറുതെ തോന്നിയതായിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
അകത്തുപോയ സുമിത്രേച്ചി മടങ്ങി വന്നത്‌ ചെറിയൊരു പാത്രം നിറയെ ഉണ്ണിയപ്പവുമായാണ്‌.
"ഇതെന്താദ്‌!?"
"ഉണ്ണിയപ്പം! ഇത്‌ കണ്ടാ അറിയാതിരിക്കാമ്മാത്രം പരിഷ്ക്കാരൊക്കെ ആയോ നെനക്ക്‌?"
"അതല്ല; എന്തിനാപ്പോ ഇതൊക്കെ?"
"ഇന്ന് രാവിലെ ഞാന്‌ണ്ടാക്ക്യേതാ. നോക്ക്‌, ചൂട്‌ വിട്ടിട്ടില്ല്യ. ഉണ്ണിയപ്പം നല്ല ഇഷ്ടായിര്‌ന്നല്ലോ ചെറ്‌പ്പത്തില്‌"
"ഉം..!"
ഞാനതിൽനിന്നും ഒരെണ്ണമെടുത്തു.
"മതി."
"ഓ.. നീയൊര്‌ വെല്ല്യ ആള്‌! ഇത്‌ മുഴുവൻ വാങ്ങെടാ ചെക്കാ!"
സുമിത്രേച്ചിക്കുവേണ്ടി ഞാനൊരെണ്ണം കൂടി എടുത്തു.
"മതി സുമിത്രേച്ചി! ചെറുപ്പത്തിലെ വല്ല്യെ ഇഷ്ടക്കാരനായിരുന്നു ഈ ഉണ്ണി! പക്ഷേ, ഇപ്പോ അത്രക്കൊന്നുല്ല്യ."
"ശര്യാ. നീ വെല്യ ആളായ കൂട്ടൊന്നും നിക്കുംല്ല്യ. പക്ഷേ, ചെറ്‌പ്പത്തിലെ ഇഷ്ടങ്ങളൊക്കെ ഇനിക്ക്‌ തിരിച്ച്‌ വര്‌ാ. ദാ, ഇയ്യാൾക്കേ..."
ഞാൻ പറഞ്ഞതിലെ മുള്ള്‌ മനസ്സിലാക്കാതെ, സ്വന്തം വയറിന്മേൽ തൊട്ട്‌ സുമിത്രേച്ചി നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചു.
"നന്ദൂ......."
അമ്മ വിളിക്കുന്നുണ്ട്‌.
"പോട്ടെ, സുമിത്രേച്ചി... ഇന്ന് മലപ്പുറം കോളേജിലുംകൂടി പോകാന്‌ണ്ട്‌. നാളെയാണ്‌ അപേക്ഷ കൊട്‌ക്കേണ്ട ലാസ്റ്റ്ഡേറ്റ്‌."
"ഉം, ശരി!"
തിരിച്ചു വീടിന്റെ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക്‌ കയറും മുമ്പ്‌ ഞാനൊന്ന് തിരിഞ്ഞ്‌ നോക്കുമ്പോൾ കണ്ടു; സുമിത്രേച്ചി ഇപ്പോഴും വേലിക്കൽത്തന്നെ പാത്രം പിടിച്ച്‌ നില്‌ക്കുന്നുണ്ട്‌.

(തുടരും)

സുമിത്രേച്ചി (ഒന്ന്‌)

2009-09-28T07:10:00.000+05:30

"അമ്മേ, സുമിത്രേച്ചി ഇപ്പോ എവിടെയാ?"
"ഏത്‌? നാണുപ്പിള്ളേടെ സുമിത്രയോ?"
"ആങ്‌!"
"ഓ! ആർക്കാ അറിയ്‌വാ അവളെ കാര്യൊക്കെ...! എന്തേപ്പൊ നീ അന്വേഷിക്കാൻ?"
"ഒന്നുല്ല്യ. ഞാനിന്നലെ കലൂര്‌ വെച്ച്‌ ഒരു സ്ത്രീയെക്കണ്ടു. ഒരു നോട്ടം! സുമിത്രേച്ചി ആണോന്ന് സംശയിച്ച്‌ ഒന്നുകൂടി നോക്കിയപ്പോ കാണാനൂല്ല്യ. എന്റെ ബസ്സ്‌ എടുക്ക്വേം ചെയ്തു."
എന്തോ ഓർത്തു നിന്ന് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അമ്മ അകത്തേക്ക്‌ പോയി. അമ്മ പിന്നീട്‌ ഒന്നും അന്വേഷിക്കാൻ താല്‌പര്യം കാണിച്ചില്ല.
ഇന്നലെ എറണാകുളത്ത്‌ ഒരു ഇന്റർവ്യൂ ഉണ്ടായിരുന്നു. തിരിച്ചു വരും വഴിയാണ്‌ സുമിത്രേച്ചിയെ കണ്ടത്‌. സുമിത്രേച്ചി തന്നെയാണോ എന്ന് നിശ്ചയമില്ല. നിറം ഒരല്‌പം ഇരുണ്ടിരിക്കുന്നു. എണ്ണമയമില്ലാത്ത മുടി കെട്ടിവെച്ച്‌, വൃത്തിയില്ലാത്ത ഒരു പഴയ സാരിയുടുത്ത ഒരു സ്ത്രീ.
ആ മൂക്കുത്തിയാണ്‌, സംശയം തോന്നാനുള്ള കാരണം...
വേറെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ വേണ്ടി, ഭർത്താവ്‌ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ട മലപ്പുറത്തെ ഒരു സ്ത്രീയെയും കുട്ടികളെയും പറ്റിയുള്ള വാർത്ത പത്രത്തിൽ കണ്ടപ്പോഴാണ്‌ ഇന്ന് വീണ്ടും സുമിത്രേച്ചിയെ ഓർത്തത്‌!
ഞാൻ നാലാം ക്ലാസ്സിലോ മറ്റോ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്‌ സുമിത്രേച്ചി ഞങ്ങളുടെ അയൽവക്കത്ത്‌ താമസമാക്കുന്നത്‌.
അഹമ്മദാബാദിൽ ഹോട്ടൽ പണിക്കാരനായിരുന്ന നാണുവേട്ടന്റെ വിവാഹാലോചന കാർത്ത്യായനിയേട്ത്തിക്ക്‌ വന്നത്‌ തന്നെയായിരുന്നു അന്ന് നാട്ടിലെ ചൂടുള്ള വർത്തമാനം. ചൊവ്വാദോഷം കാരണം കല്ല്യാണം നടക്കാതിരുന്ന കാർത്ത്യായനിയേടത്തി ആദ്യമായി നാട്ടിൽ ചർച്ചാവിഷയമായി.
"അവളുടെ ഭാഗ്യം...!"
"എന്താ അയാളെ പത്രാസ്‌! പട്ടാളക്കാരെപ്പോലെള്ള കാലൊറ്യൊക്കെ ഇട്ടാ വന്നത്‌. കറുത്ത കണ്ണടേം..."
"ഇനിപ്പവൾക്ക്‌ സുഖായല്ലോ! ഗുജറാത്തൊക്കെ കാണാലോ..."
"രണ്ടാം കെട്ടാണേലും തെറ്റൊന്നുല്ല്യ. ഒരു മോള്‌ണ്ട്‌ന്നെല്ലേള്ളൂ..."
"പെണ്ണിനെ കെട്ടിക്കാൻ പ്രായായിരിക്കുണൂത്രേ..."
"കാർത്ത്യേനിക്കിപ്പോ മുപ്പത്തഞ്ചോ,... മുപ്പത്താറോ?"
കുളപ്പടവുകളിലും ചായക്കടയിലും വേലിയരികുകളിലും ചർച്ചകൾ നടന്നു.
ഇരുപത്‌ കൊല്ലത്തോളം മുമ്പുള്ള എന്റെ നാടിന്‌ നാണുവേട്ടൻ ചർച്ച ചെയ്യാൻ മാത്രം ഒരദ്ഭുതകാര്യമായിരുന്നു.
അന്ന് സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നപ്പോൾ ഹമീദ്‌ നാണുവേട്ടനെ വർണ്ണിച്ചപ്പോൾ കാണാനൊക്കാഞ്ഞതിൽ എനിക്കു കുണ്ഠിതം തോന്നി. ഹമീദ്‌ മടിയനാണ്‌. സ്കൂളിൽ വരാറില്ല. എങ്കിലും ഇന്നത്തെ അവധി കൊണ്ട്‌ അവന്‌ കാര്യമുണ്ടായി.
ബെൽബോട്ടം പാന്റും, വലിയ ഷൂസും, കൂളിംഗ്‌ ഗ്ലാസ്സും ചുവന്ന ഷർട്ടും... കോളറിനും പോക്കറ്റിനുമൊക്കെ വെള്ള...
അപ്പുക്കുട്ടേട്ടന്റെ ചായക്കടക്കു മുമ്പിലൊട്ടിച്ച സിനിമാപോസ്റ്ററിലെ ജയൻ ആയിരുന്നു മനസ്സിൽ! ഹൊ! എന്തൊരു ഗാംഭീര്യമാകും നാണുവേട്ടന്‌...
കല്യാണത്തിനാണ്‌ ഞാൻ നാണുവേട്ടനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്‌. ശരിക്കും ഞാനാകെ നിരാശനായി.
ഒരു മെലിഞ്ഞ സാധാരണ മനുഷ്യൻ. കാർത്ത്യായനിയേടത്തിയുടെ അത്രേം പൊക്കം പോലുമില്ല. അല്‌പം ഇരുണ്ട ഇരുനിറം... ഇതാണ്‌ എല്ലാവരും പറഞ്ഞ്‌ പൊലിപ്പിച്ച പുതിയാപ്ല!
അന്നാണ്‌ സുമിത്രേച്ചിയേയും ആദ്യം കാണുന്നത്‌. സത്യത്തിൽ അന്നത്തെ സൂപ്പർതാരം സുമിത്രേച്ചിയായിരുന്നു. ചെമ്പകപ്പൂവിന്റെ നിറം. വട്ടമുഖം, സ്വർണ്ണമൂക്കുത്തി, ചന്തിക്കൊപ്പം ചെറിയ ചുരുളിച്ച്യുള്ള സമൃദ്ധമായ മുടി... ശരിക്കും കഥകളിൽ നിന്നിറങ്ങിവന്ന ഒരു രാജകുമാരിയെപ്പോലെ!
ഒമ്പതിലാണ്‌ പഠിക്കുന്നത്‌. അടുത്തു പോയൊന്ന്‌ നോക്കാൻ തോന്നിയെങ്കിലും എനിക്ക്‌ നാണമായിരുന്നു...
കല്യാണം കഴിഞ്ഞ്‌ കാർത്ത്യായനിയേടത്തിയേയും കൊണ്ട്‌ ഇരിങ്ങാവൂരേക്ക്‌ പോയെങ്കിലും ഒരു മാസത്തോളം കഴിഞ്ഞ്‌ അവർ കാർത്ത്യായനിയേടത്തിയുടെ വീട്ടിൽത്തന്നെയായി താമസം.
പിന്നെപ്പിന്നെ നാണുവേട്ടൻ നാട്ടിലാർക്കും ഒരു വിഷയമേയല്ലാതായി!
സുമിത്രേച്ചിയുടെ അമ്മ മരിച്ചുപോയെന്നാണ്‌ ആദ്യം പറഞ്ഞു കേട്ടതെങ്കിലും അവർ വേറെയൊരാളുടെ കൂടെ പോവുകയാണുണ്ടായതെന്ന്‌ നാട്ടിലെ രഹസ്യാന്വേഷണവിഭാഗം കണ്ടുപിടിച്ചു.
അതുപോലെ നാണുവേട്ടന്‌ ഹോട്ടൽ കച്ചവടമല്ല; പൊറോട്ടയടിക്കലായിരുന്നു പണി.
ഗുജറാത്തിൽ നിന്നും എല്ലാം വിറ്റു പെറുക്കിയാണ്‌ വന്നത്‌. ഇനി ഗുജറാത്തിലേക്കില്ല.
ഉണ്ടായിരുന്ന കാശിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഇരിങ്ങാവൂരെ ബന്ധുക്കളെല്ലാം വസൂലാക്കി. രണ്ടു പെങ്ങന്മാർക്കും നാണുവേട്ടൻ അഞ്ചു സെന്റ്‌ വീതം വാങ്ങിക്കൊടുത്തിരുന്നു.
ഏതായാലും ആ പെങ്ങന്മാരുടെ കഴിവു കൊണ്ടാണുപോലും രണ്ടാം മാസം ഭാര്യവീട്ടിലേക്കു താമസം മാറേണ്ടി വന്നതും...
കാർത്ത്യായനിയേടത്തിയുടെ ഏട്ടന്റെ മകളാണ്‌ രാധികേച്ചി. രാധികേച്ചിയും ഞാനും അതുവരെ നല്ല കൂട്ടായിരുന്നു.
രാധികേച്ചിക്ക്‌ കൊത്തംകല്ല് കളിക്കാനും, കക്ക്‌ കളിക്കാനും ഇപ്പോൾ സുമിത്രേച്ചിയായി.
എനിക്ക്‌ എന്തോ, അങ്ങോട്ടു പോകാൻ നാണമായിരുന്നു. പിന്നെ പതിയെപ്പതിയെ ഞാനും അവരുടെ കളിക്കൂട്ടത്തിലേക്ക്‌ ചേർന്നു. എനിക്കു മുമ്പേ, എന്റെ സഹപാഠികളായ ഗിരിയും ഹമീദുമൊക്കെ സുമിത്രേച്ചിയുമായി ചങ്ങാത്തം സ്ഥാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അടുത്തപ്പോഴല്ലേ അറിയുന്നത്‌!
ഈ സുമിത്രേച്ചി ഒരു കാന്താരിയാണ്‌!
ശരിക്കും നല്ല എരിവുള്ള കാന്താരി...
കക്ക്‌ കളിക്കുമ്പോ കാല്‌ രണ്ടും നിലത്തു കുത്തും. എന്നാലൊട്ട്‌ സമ്മതിച്ചു തരികയും ഇല്ല. കല്ല്‌ കളിക്കുമ്പോഴും കള്ളക്കളി.
എല്ലാം സമ്മതിക്കാം
പക്ഷേ,...
"നിന്നെയാ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്ക്യാ..." എന്നുള്ള ഭീഷണിയാണ്‌ പറ്റാത്തത്‌.
ഒരു സുന്ദരിപ്പെണ്ണ്‌ അങ്ങനെ മുഖത്ത്‌ നോക്കി പറയുമ്പോൾ ഇത്തിരിയില്ലാത്ത ഞാൻ എങ്ങനെ കിടുങ്ങാതിരിക്കും!
നാണം തോന്നും എനിക്ക്‌! പക്ഷേ, അതു പുറത്തേക്ക്‌ കാണിക്കില്ല, അതിനു ഭയമാണ്‌...
എന്റെ പരവേശം കാണാനായിട്ടാകണം സുമിത്രേച്ചി പല തവണ ഈ ഭീഷണി മുഴക്കിയിട്ടുണ്ട്‌.
ചിലപ്പോ കണ്ണടിച്ചു കാണിക്കും! ഒരു കണ്ണടച്ച്‌.
ഞാനേതായാലും കമ്പനി ഒരല്‌പം കുറച്ചു.
അപ്പോഴാണ്‌, നവോദയ സ്കൂളിൽ അഡ്‌മിഷൻ കിട്ടി എനിക്ക്‌ നാട്ടിൽ നിന്ന് പോകേണ്ടി വന്നതും!

തുടരും...

ഒരു കിടപ്പറക്കഥ

2009-09-21T10:54:00.000+05:30

"മുല്ല പൂത്തിരിക്കുന്നു." ജനാലയടയ്ക്കുമ്പോൾ പുറത്തേക്കു നോക്കി ഗന്ധം നുകർന്ന്‌ അവൾ പറഞ്ഞു.
രാത്രിയാണതു പൂക്കുക. ഏറെ ദൂരേക്കുവരെ ഗന്ധമുണ്ടാകും.
"നീ വാ... ജനാലയടച്ച്‌...!" ഞാനവളുടെ വിരലുകളിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു.
തലയൊന്നു ചെരിച്ച്‌ നേരിയ അവിശ്വസനീയതയോടെ അവളെന്നെ നോക്കി. എന്റെ കണ്ണുകളിലെ വറ്റാത്ത കുസൃതിച്ചിരി കണ്ട്‌ അടുത്തു വന്നു ചോദിച്ചു: "എന്താപ്പോ ഒരിളക്കം പതിവില്ലാതെ..."
അരയിൽ കൈ ചുറ്റി കട്ടിലിലേക്കവളെ വീഴ്ത്തുകയായിരുന്നു എന്നു പറയുകയാവും ശരി. ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ മുഖം നിറയെ പരതി നടന്നു.
ദുർബലമായി തള്ളിമാറ്റിക്കൊണ്ടവൾ പറഞ്ഞു:
"മോളുണരും..."
അപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ അമ്പരപ്പ്‌ വിട്ടില്ല.
എനിക്കെന്താണ്‌ സംഭവിച്ചത്‌! ചോർന്നു പോയ ഊർജ്ജം ഞരമ്പുകളിൽ എവിടെ നിന്നാണ്‌ വന്നു നിറഞ്ഞത്‌?
ഒരല്‌പം ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെയായിരുന്നു എല്ലാം...
"മുഴുവൻ അഴിക്കണ്ട..." അരികത്തുറങ്ങുന്ന രണ്ടു വയസ്സുള്ള മകളെ പാളി നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ അവൾ എന്റെ കൈകളെ തടഞ്ഞു.

...............

കഴിഞ്ഞയാഴ്ച്ചയായിരുന്നു അഞ്ചാം വിവാഹവാർഷികം. ഇത്തവണയും മുന്തിയയിനം പട്ടുസാരിയൊന്ന്‌ മറക്കാതെ വാങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ ഒന്നര വർഷത്തോളമായി മറ്റു പലതും മറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മറക്കുകയല്ല... തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ഞെരിയുമ്പോൾ, സ്വന്തം വ്യവസായ സാമ്രാജ്യം കെട്ടിയുയർത്താൻ ഓടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുമ്പോൾ സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ച ഒരു നിർബന്ധിത അവധി.
സൗകര്യങ്ങൾ ഓരോന്നു കൂടുമ്പോഴും പോർച്ചിലെ താമസക്കാരനായി ആക്സന്റ്‌ കാർ വന്നപ്പോഴും അവളുടെ ചിരിക്കടിയിലെ നൊമ്പരം കണ്ടിട്ടും അറിയാത്തതായി നടിച്ചു.
നെഞ്ചിലെ രോമങ്ങളിൽ അവളുടെ നേർത്ത നഖം കൊണ്ട്‌ കോറി വരക്കുമ്പോൾ പിടയുന്ന കണ്ണുകളുടേയും നനവുള്ള ചുണ്ടുകളുടെയും ക്ഷണക്കത്തു മായ്ക്കാൻ ബിസിനസ്‌ നൂലാമാലകളുടെ കഥകൾ കിടക്കയിൽ വിരിച്ചിട്ടു.
എന്നും കഥകൾ കേട്ടവൾ ഉറങ്ങി; വിവാഹശേഷമുള്ള ആദ്യനാളുകളെപ്പോലെത്തന്നെ. പക്ഷേ, ഒരു വ്യത്യാസം...
രതിയുടെ ആലസ്യത്തിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഇടക്കവൾ പറയും: "ഒരു കഥ പറയു..."
കഥയെന്നാൽ ഞങ്ങളുടെ തന്നെ പ്രണയ കഥ.
തുഞ്ചൻ ഉത്സവത്തിന്റെ നാളുകളിൽ സ്റ്റാളുകളിൽ മനഃപൂർവം വിരലുകളുടെ സ്പർശനമറിഞ്ഞ്‌ പുസ്തകം തിരഞ്ഞത്‌... കൂട്ടായി അഴിമുഖത്തെ ഉപ്പുകാറ്റിൽ പാറിപ്പറന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കോതിയപ്പോൾ വിറച്ച വിരലുകളെപ്പറ്റി... പ്രണയം തുറന്നു പറയുന്നതിനു മുമ്പ്‌ പരാജയപ്പെട്ടുപോയ എന്റെ ഓരോ ശ്രമങ്ങളെപ്പറ്റിയും... അങ്ങനെയങ്ങനെ...
കഥകൾ കേട്ടവൾ ഉറങ്ങി.
പിന്നെപ്പിന്നെ എന്റെ ബിസിനസ്‌ കഥകൾ പറഞ്ഞു ഞാനുറങ്ങി... അവൾ ഉറങ്ങാതിരുന്നു!

...............

ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ ഉള്ളിൽക്കയറിക്കൂടിയ, കൊടുങ്കാറ്റ്‌ കെട്ടഴിച്ചുവിട്ട മദമടങ്ങി ഞാനടർന്നു മാറുമ്പോഴും അവളുടെ ഉടലിന്റെ മുറുക്കം അയഞ്ഞിരുന്നില്ല.
രസച്ചരട്‌ മുറിച്ച ജാള്യം ഉള്ളിൽ വെച്ച്‌ ചോദിച്ചു: "നിനക്ക്‌..."
"ഇല്ല... പക്ഷേ; തൃപ്തിയായി...!
കണ്ണുനീരാണോ...? അതോ... അവളുടെ കണ്ണുകൾക്കൊരു തിളക്കം...

എഴുത്തുകാർ ജാഗ്രതൈ!! (ബൂലോകർക്കും ബാധകം)

2009-03-04T21:55:00.001+05:30

"ചില വലിപ്പങ്ങൾ, എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്കു ബോധ്യമാകുന്നേയില്ല. തലകുത്തിനിന്നാലും മണ്ടയിൽ കയറാത്ത മഹത്വങ്ങളിലൊന്ന് സാഹിത്യകാരനെന്ന നിലയിൽ വൈക്കം മുഹമ്മദ്‌ ബഷീറിനുണ്ടെന്ന് ആളുകൾ പറയുന്ന മഹത്വമാണ്‌." - മാതൃഭൂമിയിൽ (86:53) വി.സി. ശ്രീജൻ എഴുതുന്നു.
(ആരാധകരേ, അത്ര കേമനായിരുന്നോ ബഷീർ?)

തലക്കെട്ടും ആദ്യ ഖണ്ഡികയും വായിച്ചപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നത്‌ ഒരു ആനയെപ്പറ്റിയുള്ള ചൊല്ലാണ്‌. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ 'മമ്മൂട്ടി ഫാൻസ്‌', 'മോഹൻലാൽ ഫാൻസ്‌' എന്നൊക്കെ പറയുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു 'ബഷീർ ഫാനൊ'ന്നുമല്ല ഞാൻ. ബഷീറിനെപ്പറ്റിയുള്ള വാഴ്ത്തലുകൾ ഒരൽപം അതിരു കടന്നിട്ടില്ലേ എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേഹം അസ്ഥാനത്തല്ലെന്ന്‌ സമ്മതിക്കാമെങ്കിലും ലേഖനം മുഴുവൻ വായിച്ചുകഴിഞ്ഞാലും മനസ്സിൽ ബാക്കിയാവുന്നത്‌ അവസാന ഖണ്ഡികയിലെ ഒരു വാചകമാണ്‌. വലിയ മനുഷ്യരെ കല്ലെറിഞ്ഞ്‌ പ്രസിദ്ധനാവാൻ ശ്രമിക്കുകയാണു താനെന്നു തെറ്റിദ്ധരിക്കരുതേ എന്നാണദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭ്യർത്ഥന.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലേഖനത്തിലുടനീളം എയ്തുവിട്ടിട്ടുള്ള വിമർശന ശരങ്ങൾക്ക്‌ ബഷീർ മാത്രമല്ല പാത്രമാകുന്നത്‌. 'കലക്കുള്ളിൽ കലയെ ഒളിപ്പിക്കുന്ന ഈ കല' എന്താണെന്നു വിശദീകരിക്കാനാവില്ല എന്നു പറഞ്ഞ ആർ.ഇ. ആഷറേക്കാളും കേമനായ നിരൂപകൻ ശ്രീ. ശ്രീജൻ തന്നെയല്ലേ? നിരൂപകനോ, എഴുത്തുകാരനോ ഒന്നുമല്ലാത്ത ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെ തോന്നലാണേ!

രസകരമായൊരു കാര്യം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരുടെ മഹത്വം സ്ഥാപിക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന്‌ അദ്ദേഹം വെളിപ്പെടുത്തിത്തരുന്നതാണ്‌.
'എന്താണ്‌ നിങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന നേതാവിന്റെ സൈദ്ധാന്തിക സംഭാവനയെന്ന്‌ ചോദിച്ചാൽ അദ്ദേഹം പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അതുല്യനായിരുന്നു എന്ന്‌ ഉത്തരം നൽകും. അതല്ല, പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ എന്തായിരുന്നു നേതാവിന്റെ മികവ്‌ എന്നാണ്‌ ചോദ്യമെങ്കിൽ, അദ്ദേഹം സൈദ്ധാന്തിക രങ്കത്ത്‌ അതുല്യനായിരുന്നു എന്നാവും മറുപടി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ നേതൃത്വത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, മറ്റെല്ലാ രംഗങ്ങളിലും നമ്മൾ ഈ സൂത്രവിദ്യ പ്രയോഗിച്ചു പോരുന്നു. എന്താണ്‌ ചിത്രകാരൻ എന്ന നിലയിൽ പ്രധാന വ്യക്തിയുടെ മികവ്‌ എന്നു ചോദിച്ചാൽ അദ്ദേഹം വലിയ എഴുത്തുകാരനായിരുന്നു എന്നു പറയാം. എന്തായിരുന്നു സാഹിത്യത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മികവെന്നു ചോദിച്ചാൽ അദ്ദേഹം വലിയ ചിത്രകാരനായിരുന്നു എന്നും.'
പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെയോ, ഏകേജിയുടേയോ സൈദ്ധാന്തികരംഗത്തെ സംഭാവനയെക്കുറിച്ചോ, രാജാരവിവർമ്മയുടെ സാഹിത്യ സംഭാവനകളെക്കുറിച്ചോ ചോദിച്ചാൽ പറയാവുന്ന ഉത്തരങ്ങളിൽ അസ്വാഭാവികതയെന്തെന്ന്‌ എന്നിക്ക്‌ തിരിഞ്ഞില്ല. (ഇതതുതന്നെയാകണം; കൂട്ടത്തിൽ ഇങ്ങനെയും ഒരു വിവാദം കൂടിയിരിക്കട്ടെ എന്ന്‌!)

ഉപരിപ്ലവമായ നിരൂപണ സങ്കേതം കൊണ്ടു (ബഷീറിനെ എത്ര പേർ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്നുള്ള) വിലയിരുത്തപ്പെട്ടതു കാരണമത്രേ ബഷീർ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കൊണ്ടാടപ്പെട്ടത്‌!
മുട്ടത്തുവർക്കിയുടെ നോവലുകളിൽ ഇല്ലാത്ത ഏതു ലാളിത്യമാണ്‌ ബഷീറിനുള്ളത്‌ എന്നദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികൾക്കിടയിൽത്തന്നെയുള്ള ഒരാശയം, നിരൂപകരെ വട്ടംകറക്കി വിടുന്ന അവാച്യമായ ഏതോ തലങ്ങൾ ഉള്ളതു കൊണ്ടാണ്‌ ബഷീറിന്റെ കൃതികൾ മഹത്തായത്‌ എന്ന വാദം സത്യത്തിൽ നിരൂപകരെ ഊശിയാക്കുന്ന ഒന്നാണ്‌ എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദത്തെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്‌.
ഈ ലേഖനത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തമാശ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുസ്ലിം സമുദായസ്നേഹമാണ്‌.
"മാറിയ ഈ കാലത്ത്‌, നിങ്ങൾ സ്വന്തം സമുദായത്തിന്റെ കുറ്റങ്ങൾ- ഏതു സമുദായത്തിനാണ്‌ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും ഇല്ലാത്തത്‌?- എണ്ണിപ്പെറുക്കി വിമർശിക്കുകയല്ല വേണ്ടത്‌, അതിലെ നന്മകളെയും അതിനെ സജീവമാക്കുന്ന മൂല്യങ്ങളേയും ഇതര സമുദായങ്ങൾക്കും ലോകത്തിനും മുന്നിൽ തുറന്നു വെക്കുകയാണ്‌. അതിനൊരുങ്ങാതെ ബഷീറാണ്‌ മുസ്ലിം ജീവിത ചിത്രീകരണത്തിലെ അവസാന വാക്ക്‌ എന്നാവർത്തിക്കുന്നതിനു പിറകിൽ, മുസ്ലിം സമുദായമെന്നാൽ ബഷീർ കൃതികളിലെ മുസ്ലിം സമുദായമാണെന്നു വരുത്താൻ ഒരു ശ്രമമോ, സമുദായം എന്നും അൽപം താഴ്‌ന്നിരിക്കട്ടെ എന്ന ഗൂഢാലോചനയോ ഉണ്ടോ?."
സാഹിത്യത്തിലെ കുറ്റവും കുറവും മാത്രം എണ്ണിപ്പെറുക്കി വിമർശിക്കുന്ന ശ്രീ. വി.സി.ശ്രീജൻസാർ തന്നെയാണൊ ഇതു പറയുന്നത്‌?

സർഗ്ഗ സാഹിത്യത്തിലെ അവസാന വാക്ക്‌ ബഷീർ ആണ്‌ എന്ന തരത്തിലുള്ള സ്തുതിഗീതങ്ങൾ മലയാള സാഹിത്യത്തിന്‌ ഹാനികരമാണ്‌ എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിരീക്ഷണത്തോട്‌ യോജിക്കാവുന്നതാണ്‌.

മേൽത്തട്ടിലൂടെ തെന്നിപ്പോവുന്ന നിസ്സാരമായ വൈയക്തികാനുഭവങ്ങളല്ലാതെ വേറെ എന്ത്‌ ഭയങ്കര അനുഭവങ്ങളാണ്‌ ബഷീർ അവതരിപ്പിച്ചത്‌ എന്ന്‌ ചോദിക്കുമ്പോൾ ഒരു സംശയം. വൈയക്തികാനുഭവങ്ങളല്ലാതെ ഒരു വ്യക്തിക്ക്‌ ഉണ്ടാകാവുന്ന ഈ 'ഭയങ്കര'അനുഭവങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്‌? പരപ്പുകളിൽ വ്യാപൃതനാകാതെ, ആഴങ്ങളെ അന്വേഷിച്ച സാഹിത്യകാരനായ ഇ. സന്തോഷ്‌ കുമാറിനെക്കുറിച്ച്‌ അറിയാവുന്നവർ ക്ഷമിക്കുക- ഞാൻ ഈ ലേഖനത്തിലൂടെയാണ്‌ ബഷീർ കാരണം അവഗണിക്കപ്പെട്ട ഒരു എഴുത്തുകാരനെക്കുറിച്ച്‌ കേൾക്കുന്നത്‌ തന്നെ!

വലിയ മനുഷ്യരെ കല്ലെറിഞ്ഞ്‌ പ്രസിദ്ധനാവാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരാളല്ല ശ്രീജൻസാർ. (കുറച്ചുമുമ്പ്‌ ഇന്ദുലേഖ നല്ല നോവലല്ല എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു നിരീക്ഷണം മാതൃഭൂമിയിൽത്തന്നെ വായിച്ചിരുന്നു.) ഈ വിചാരങ്ങൾ ദശകങ്ങളായി അദ്ദേഹം മനസ്സിൽ കൊണ്ടു നടക്കുകയായിരുന്നു. (വിചാരങ്ങളുടെ ഒരു വിരേചനസുഖം ആഗഹിച്ചാണ്‌ വി.സി.ശ്രീജൻ വിവാദങ്ങളുണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെന്നൊന്നും കരുതരുതേ!) ബഷീർ ഉണ്ടാക്കിയ ഭാരം ഏറ്റിക്കൊണ്ട്‌ നടക്കാതെ അദ്ദേഹമത്‌ ബഷീർ ആരാധകരുടെ ചുമലിലേക്ക്‌ വെച്ചുകൊടുക്കുകയാണ്‌. ഇനിയും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട്‌ ഭാരങ്ങളുണ്ടാകണം. എല്ലാം ഇറക്കിവെച്ചുകഴിയുമ്പോൾ മലയാളത്തിൽ എഴുതാനറിയുന്ന ഒരൊറ്റ ആൾ പോലും ഇല്ലെന്നും, ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നും തെളിയുകയും; ശ്രീ. വി.സി.ശ്രീജൻ ഒരു 'മഹാസംഭവം തന്നെ' എന്ന്‌ മലയാളികൾക്ക്‌ മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്യും.

ചാലിയത്തെ ഒരു വൈകുന്നേരം

2009-02-14T22:24:00.001+05:30

കോഴിക്കോടിനെയും മലപ്പുറത്തെയും അതിരുകെട്ടിത്തിരിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ ചാലിയാർ പുഴയാണ്‌. മുൻപ്‌ തോണിയായിരുന്നു കടത്ത്‌. ഇപ്പോൾ ജങ്കാർ സർവ്വീസുണ്ട്‌. ഒരു വൈകുന്നേരം ബേപ്പൂര്‌ നിന്ന്‌ ജങ്കാറിൽ ചാലിയത്ത്‌ വന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ചകൾ...

കാവ്യകന്യക

2008-10-18T13:42:00.001+05:30

രാപ്പക്ഷി, നീയെന്റെ ഹൃത്തിന്റെ,യാകാശ-
മൗനത്തി,ലാദ്രസ്വരമായലിഞ്ഞവള്‍!

രാപ്പൂവ്‌ പൂത്തൊരെൻ പൂച്ചില്ലയിൽ സ്നേഹ-
ദൂതുമായെത്തും മരന്ദമായ്‌ വന്നവൾ!

ആദ്യമേഘം തന്ന ദാഹനീർ മോന്തിയെൻ
മൃത്തിന്റെ ഹർഷാശ്രുബാഷ്പമായ്‌ത്തീർന്നവൾ!

മാനസ ജാലക വാതിൽ തുറക്കവെ,
നൽക്കുളിരായെന്നെയാദ്യം പൊതിഞ്ഞവൾ!

യാത്രാമൊഴികളിൽ ചായുന്ന നൊമ്പരം
ഓർമ്മതൻ ചെപ്പിലടചു സൂക്ഷിച്ചവൾ!

സർഗ്ഗതാളങ്ങളിൽ നിന്റെയീണങ്ങളെ
സോമരസമൂട്ടിയെന്നെ ഉണർത്തിയോൾ!

പാഥേയമെന്നും വഴിയിൽക്കളയുവാ-
നോതിനിൻ സ്നേഹാമൃതം എന്നെയൂട്ടുവോൾ!

ശ്യാമയാമങ്ങളിൽ എന്റെ മനസ്സിന്റെ
വാതായനങ്ങളിൽ മുട്ടിയുണർത്തുവോൾ!

തൂലികത്തുമ്പിൽ നീയൂറിയെത്തീട്ടെന്നെ
നോക്കിചിരിക്കവേ നേടി, ഞാൻ സായൂജ്യം!

ഋതുചക്രം

2008-10-18T12:17:00.001+05:30

ഒരുനാളിൽ ഞാൻ നിന്റെ
കണ്ണീരിൽ കുളിച്ചതു-
മെന്നിലെത്തടങ്ങൾ നിൻ
കണ്ണീരാൽ നിറഞ്ഞതും,

എന്നുടെ കൂന്തലിനെ
കണ്ണീരിൽ നനച്ചതും,
നനഞ്ഞോരിരുട്ടാലേ-
യെന്നെ നീ മറച്ചതും,

പിറ്റേന്നു നനഞ്ഞൊരു
പുലരിയെത്തിയതു-
മെന്നുടെ ഹൃദയത്തിൻ
സ്നേഹത്തിന്നുറവയിൽ
നിന്നും നിനക്കായി ഞാൻ
പൂക്കൾ വിരിയിച്ചതും,

എന്നുടെ പച്ചപ്പട്ടിൽ
പൂക്കൾ ഞാൻ തുന്നിയതും,
അന്നത്തെ പ്രഭാതത്തിൽ
നിനക്കാക്കമ്പളം ഞാൻ
സമ്മാനിച്ചപ്പോൾ നിന്റെ
കണ്ണീരു മറഞ്ഞതും,

എന്നിലെപ്പുഷ്പങ്ങളെ
സന്തോഷാശ്രുക്കളാലേ-
യോമനിച്ചതുമെല്ലാം
മറന്നോ പ്രകൃതി, നീ?

ആ ദിനം കഴിഞ്ഞതും
കടുത്ത വെയിലാലെ-
യെന്നുടെ പൂക്കളെല്ലാം
കരിഞ്ഞു കൊഴിഞ്ഞതും...

എന്റെ തടങ്ങളിലെ
നീരു നീ വറ്റിച്ചതു-
മെന്നുടെ തളിർമേനി
വരണ്ടുണങ്ങിയതും...

ഇക്കൊടും വരൾച്ചയാ-
ലെൻ മനം കരിഞ്ഞതും,
മേഘങ്ങൾ തമ്മിൽത്തല്ലി-
ത്തീപ്പൊരി തെറിച്ചതും...

വീണ്ടും നിൻ മനമൊരു
ദുഃഖത്താൽ നിറഞ്ഞതും
വീണ്ടും നിൻ കണ്ണീർമഴ-
യെന്നിലായ്‌ പതിച്ചതും...

വരണ്ടുണങ്ങിയോരെൻ
തടങ്ങൾ വീണ്ടും നിന്റെ
കണ്ണുനീർ വർഷത്താലെ
നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞതും...

നിന്മനം തെളിച്ചിടാ-
നെത്തും ഞാൻ നാളെക്കാലേ,
വസന്ത പുഷ്പങ്ങളാൽ
തുന്നിയ പച്ചപ്പട്ടാൽ...!

പഴയൊരു പ്രണയലേഖനം

2008-10-09T22:45:00.003+05:30

ഒരു തുലാമഴ പെയ്തു കുളിർ കൊണ്ടൊരീ രാവി-
ലെന്നോമനേ, നീയുറക്കമാണോ?
ഒരു രാക്കുയിൽ കേണു പാടുന്ന പാട്ടൊന്നു
കാതോർത്തു നീ കാത്തിരുന്നിടുന്നോ?

നോവുന്ന ഹൃദയമൊന്നേകാന്തമീയിരുൾ-
പ്പാതയിൽ മൂകം തളർന്നിരിപ്പൂ...
ഒരു മേഘദുഃഖമീ നനവാർന്ന മണ്ണിലീ
മഴയായിരമ്പിയലച്ചുപെയ്കെ,

ജാലകത്തിന്നപ്പുറത്തു ഞാനെന്തിനോ
നനവാർന്ന കാഴ്ചകൾ നോക്കിനിൽക്കെ,
നാട്ടുമാഞ്ചോട്ടിലന്നെന്തിനോ നീയന്നു
സന്ധ്യക്കു കുട ചൂടി നിന്നിരുന്നു...

സാന്ധ്യവർണ്ണങ്ങൾ നിൻ നനവാർന്ന കവിളിലും
മഴനൂലിലും പറ്റി നിന്നിരുന്നൂ...
ഒരു കാറ്റിടയ്ക്കിടെ മഴയിൽ നനഞ്ഞു നിൻ
ഉടയാട തൊട്ടു നനച്ചിരുന്നൂ...

ഒരു വേള നീയൊന്നു കൺകോണിനാലെന്റെ
അകതാരിലേക്കൊരു നോട്ടമെയ്തു
തിരികെയോടിപ്പോമിടയ്ക്കു നീ പിന്നെയും
പുഞ്ചിരിച്ചൊന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കി

എന്തിനോ കണ്ണുകൾ നീ പോയ വഴിയിലെ
മഴവെള്ളച്ചാലുകൾ നോക്കിനിന്നു...
ഒരു കാറ്റു വീശിയാ,മാവിന്റെ ചില്ലക-
ളാകെയുലച്ചു കടന്നു പോയി

അതിനുപിൻപെത്രയോ മഴ വന്നു, കാലങ്ങൾ
മഴതീർത്ത പുഴയായൊലിച്ചുപോയി...
മഴയുടെ മഞ്ജീര നാദമെൻ മനസ്സിന്റെ
വാതിലിൽ മുട്ടി വിളിച്ചുണർത്തീ...

പിന്നെയുമെത്രയോ സന്ധ്യകൾ മോഹത്തിൻ
വർണ്ണങ്ങൾ തന്നു കടന്നുപോയി...
എന്നുമേ നിദ്രാവിഹീനങ്ങളാം പ്രണയ-
നോവിന്റെ രാവുകളായിരുന്നൂ...

നിൻ പാദനിസ്വനം കാതോർത്തിരുന്നു ഞാൻ
മൂകമായ്‌; പൊള്ളും ഹൃദന്തമോടെ
എത്രവട്ടം കാത്തുനിന്നു നിൻ വഴികളിൽ
ഒരു നോക്കു കാണുവാൻ മാത്രമായി...

ഒരുപിടി മോഹപുഷ്പങ്ങളുമായി നീ
എന്നുമതേവഴി വന്നിരുന്നൂ...
ആ വഴിത്താര തന്നോരത്തെപ്പൂവുകൾ
എന്തിനോ പുഞ്ചിരിക്കൊണ്ടിരുന്നൂ...

എങ്കിലുമെന്തു നിഗൂഢത നിൻ കണ്ണി-
ലെന്നോമനേ നീ കാത്തുവെച്ചിരുന്നു...
എന്റെയാനന്ദമാ,ക്കണ്മുനക്കോണിലെ
മിന്നും നിഗൂഢമാം വർണ്ണമത്രെ!

ഈരാവി,ലീമഴയി,ലാകെനനഞ്ഞെത്തു-
മിക്കാറ്റിൽ നിൻ കരസ്പർശനങ്ങൾ...
ഇനി ഞാനുറങ്ങട്ടെ; നിന്റെയീയോർമ്മകൾ
സ്വപ്നമായ്‌ ഹൃദയത്തിൽ പെയ്തുണരാൻ!

ചിത്രം

2008-09-27T10:05:00.001+05:30

വരകള്‍ ചേരുകയാ,ണൊരു ചിത്രം
പിറന്നു വീഴുകയാണ്‌.
കറുത്ത മഷിതന്‍ നനഞ്ഞ വരകള്‍
തുറിച്ചു നോക്കുകയാണ്‌.

പുളഞ്ഞിറങ്ങി, താഴോട്ടിനിയും
കിനിഞ്ഞിറങ്ങും വരകള്‍
നിറങ്ങളില്ലാ ജീവിതചിത്രം
വരച്ചു ചേര്‍ക്കുകയാണ്‌.
കാന്‍ വാസാകെപ്പടര്‍ന്നു കയറും
കറുത്ത വരകള്‍ക്കടിയില്‍
മരിച്ചു തീരും പ്രതീക്ഷകള്‍തന്‍
തണുത്ത, വെളുത്ത പ്രതലം.
പട്ടിണിയാലെ വലിഞ്ഞൊട്ടുന്നൊരു
കുഞ്ഞിന്‍ കുടലിന്‍ ചിത്രം
നിറങ്ങളില്ലാ ബാല്യങ്ങള്‍തന്‍
നരച്ചു വിളറിയ ചിത്രം.

കീറത്തുണിയില്‍ നഗ്നത മറയാ-
തുഴറും പെണ്ണിന്‍ ചിത്രം
രാവിനു വില പേശുന്നൊരു ഗണിക-
പ്പെണ്ണിന്‍ മറ്റൊരു ചിത്രം.

പട്ടിണി പടരും നാട്ടില്‍ നടത്തും
'ആണവ'ധൂര്‍ത്തിന്‍ ചിത്രം
ജാതിക്കോമരമുറഞ്ഞുതുള്ളും
ഭയം വിതയ്ക്കും ചിത്രം.
മനുഷ്യമനസ്സില്‍ വിഷങ്ങള്‍ തുപ്പും
'മതവാദി'കളുടെ ചിത്രം.

ഇന്നിന്‍ മുഖങ്ങള്‍ ഇനിയും പലതും
തിക്കിത്തിരക്കി നിറയുമ്പോള്‍
പുതുവര്‍ഷത്തിന്‍ പുലരിക്കതിരിന്‍
നിറങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കണ്ണെവിടെ?
പ്രതീക്ഷകള്‍ തന്‍ നിറങ്ങള്‍ വീണ്ടും
സ്വപ്നം കാണാന്‍ കണ്ണെവിടെ?
അത്‌
കാന്‍. വാസാകെപ്പടര്‍ന്നുതിങ്ങും
കറുപ്പിലൊലിച്ചു പോകുന്നു... !